بوی تو خیزد هنوز

بــــوی تو خیزد هنــوز بوی تو از بستـــرم

ای لب نــوشین بماند داغ تـــــو در پیکـــرم

بسترم اشفتـــه است بوی تــــــــو را مید هد

لیک تهی مــانده است جــای تو در بستـــرم

ازتو همین آرزوست چون شب دوشین مـــن

بـــاز شبی دیگــــرم بــــــاش شبـــی دیگرم

به اسمان بگوید

بـــه آسمان بگویــد به دلبران رسانیـــد

احوال قلب مـــا را به عاشقان رسانیـد

دلـــــم برای دبگــــر رود خبر بـــاش

بـــرای یـــار دیگــر رود خبـر بـــاش

نمی گویم کــه چرا ترکــم نمــــــودی

نمی خواهم بسویم تــــو باز گــــردی

بهار آمد

بهـــار آمد

بیا ای نو بهاری من کجایی تــو

ز دستت سینه پر خون است

چه گویم حال من چون است

بیا دلبر

بیا دلبر که مجنونت بیابان گرد و هم دیوانه خواهد شد

علاج من دوای من شفای من کجایی تو

بهشت من خدای من کجایی تو

دوای من شفای من کجایی تو

بگذارد بگذرد

بگــذرد بگذرد عمـــر من بگــذرد

خوشتر از زندگی عمر من بگذرد

من فقیرم فقیـــر دیــــــــار خـودم

غیـــر دارنگی عمـــــر من بگذرد

ماه ها بگــذرد سالهـــــا بگـــــذرد

زیــر بارندگـــی عمــر من بگذرد

بگـــو که گـــل نفرستد کسی بــه خـــانهء مـن

که از نــژاد تو پر کرده آشیـــــــانــــهء مـــن

چــــو شبنمی کــه چــکد از غنچـه های سفید

ببین به دیــده خـــود اشک دانه دانــــــهء مـن

ز برگ و بال کس ار شــوق زنــدگی خیـــزد

بیا و بال و پــر افشان دمی به لانـــــهء مــــن

بروید ای حریفان

بـــروید ای حــریفان بکشید یــار مـــــا را

بمن آوریــــد یکــــدم صنم گــریز پــــا را

بترانه های شیرین ببهـــانه هــای رنگیـــن

بکشید ســوی خــانه مـــه خوش لقـا مارا

و گر او به وعـده گوید که دمی دگر بیایم

همه وعده مکر باشد بفریبد او شمـــــا را

دم سخت گرم دارد کــه بجادوی وافسون

بزنـــد گــره بر آب و ببنــد او هــــوا را

بمبارکی و شادی چــونگار من در آیـــــد

بنشین نظاره مــــی کن تو عجایب خدا را

چــو جمال او بتابد چــه بود جمال خوبان

که رخ چو آفتابش بکشد چــراغهـــــا را

برو ای دل سبک رو به یمن به دلبر مـن

برسان سلام و خدمت تو عتیق بی بها را

**********

بریـــده باد پای من

بــــریده باد پای مــــن اگـــر رود بخــــانه اش

شکسته گردد آن سری که خم شود به شانه اش

قـــرا بــود تا ابد وفا کند بــــــه عشق مـــــــن

نـــدانم ای خــدا چه شــــد قــرار جـاودانه اش

اگـــر بیاید و فتــد به پای من که رحــم کــــــن

نمی نهـــم دو باره سر بخــاک آستـــــــانه اش

اگــــر کشـــد به آتشم شرار شعـــــله غمــــش

بــریده باد پای مـــــن اگــر رود بخـــانـــه اش

بسکه جفا ز خار وگل

بسکــــه جفــا ز خار و گل دیـــــده دل رمیـــده ام

همچــو نسیم از این چمن پـــای و بیرون کشیده ام

شمع طــرب ز بخت مـــا آتش خـــانه ســـوز شـد

گشت بـــلای جـــان ما عشق بجـــان خـــریــده ام

حــــــاصل دور زنــــدگی صحبـت آشنــا بــــــود

تا تو زمـــن بـــریده ای من ز جهــان بـــــریـده ام

تا بکنــــار من بــودی بــود به جــا قـــرار مـــــن

رفتـــــی و رفت راحت از خــــــاطر رمیـــده ام

تا تــو مـــراد من دهــی کشته مـــرا فــراق تـــــو

تـــــا تو بـــدا من رسی مــن بخــدا رسیـــــــده ام

چون به بهار سر کند لاله ز خاک مـــــن بـــرون

ای گـــل تازه یــاد کـــــن از دل داغــــدیـــــده ام

یا ز ره وفـــا بیـــا یا ز دل رهــــــــــی بیـــــــــا

سوخت در انتظار تـــــــو جــان بلب رسیـــده ام

بگذار بگریم

بگـــذار بگــریم من و بگــذار بگریم

بگــذار در این نیمه شب تــار بگریم

در مـــاتم پژ مــردن گلهــای امیـــدم

بگذار که چــون ابر به گلزار بگریم

مرغ دل من پر زد و افتاد به دامـش

بگذار باین مرغ گرفتار بگـــــــریـم

غمخوارمن خسته بجزدیده من نیست

بگذار به غمخواری خود زار بگریم

اورفت وامید دل من دور شد از من

بگذار که در دوری دلــدار بگــریـم

درورطهء دیوانگی ام میکشداین عشق

بگذار بر این عـــاقبت تـــار بگــریـم

او خنده زنان رفت ومرااشک فشان کرد

بگـــــذار بگـــریم من و بگـــذار بگریــم

بروید ای حریفان

بـــروید ای حــریفان بکشید یــار مـــــا را

بمن آوریــــد یکــــدم صنم گــریز پــــا را

بترانه های شیرین ببهـــانه هــای رنگیـــن

بکشید ســوی خــانه مـــه خوش لقـا مارا

و گر او به وعـده گوید که دمی دگر بیایم

همه وعده مکر باشد بفریبد او شمـــــا را

دم سخت گرم دارد کــه بجادوی وافسون

بزنـــد گــره بر آب و ببنــد او هــــوا را

بمبارکی و شادی چــونگار من در آیـــــد

بنشین نظاره مــــی کن تو عجایب خدا را

چــو جمال او بتابد چــه بود جمال خوبان

که رخ چو آفتابش بکشد چــراغهـــــا را

برو ای دل سبک رو به یمن به دلبر مـن

برسان سلام و خدمت تو عتیق بی بها را

بریـــده باد پای من

بــــریده باد پای مــــن اگـــر رود بخــــانه اش

شکسته گردد آن سری که خم شود به شانه اش

قـــرا بــود تا ابد وفا کند بــــــه عشق مـــــــن

نـــدانم ای خــدا چه شــــد قــرار جـاودانه اش

اگـــر بیاید و فتــد به پای من که رحــم کــــــن

نمی نهـــم دو باره سر بخــاک آستـــــــانه اش

اگــــر کشـــد به آتشم شرار شعـــــله غمــــش

بــریده باد پای مـــــن اگــر رود بخـــانـــه اش

برایم گریه کن امشب

بــــرایم گــریه کن امشب که تنها امشبم بــا تـو

برایم گریه کن فــردا بجز از یادی نخواهد بود

جهان عشق خــواهد بود بنــــام لیلی و مجنون

و لیکن رهروان عشق را رهبر نخــواهد بــود

برویم بوسه زن امشب کـــه تنهــا امشبم با تـو

بجــــز از امشبم اینجا شبی دیگر نخـواهم بود

نمی خواهم بــر گورم لب مهـــر و وفا سایـی

و یا بی من نمی خواهـم که بی یار دگر مانـی

برخاطر آزاده

بـــــر خاطر آزاده غبـــاری ز کســم نیست

سرو چمنم شکوه یی از خار و خسم نیسـت

از کوه تو بـــی نالـــه فریـــــاد گــــذشتـــم

چــون غافله عمـــــر نوای جــرســم نیست

افسرده تـــــرم از نفس بــــــاد خــــزانـــی

کــان نو گل خندان نفسی هم نفســــم نیسـت

صیاد ز پیش آیــــد و گــرگ اجل از پــــی

آن صید ضعیفم که ره پیش و پســــم نیسـت

بی حاصلی وخواری من بین که درین بـاغ

چــون خار بدامان گلی دستـــرســـم نیسـت

از تنگـــدلی پـــاس دل تنــــــگ نــــــدارم

چنــدان کشم اندوه کــه اندوه کشـــم نیسـت

امشب رهی از میکــده بیــــرون ننهم پـای

آزردهء دردم دو ســــه پیمــانه بسـم نیست

احمدظاهر

بداغ نا مرادی

بـــداغ نا مـــرادی سوختم ای اشــک طــوفــانی

به تنگ آمد دلم زین زندگی ای مـــرگ جولانـی

در این مکتب نمی دانم چه رمزی مهملــم یـارب

که نی معنی شدم نی نامه و نـــی زیب عنــوانی

از این آزادگی بهتر بود صد ره به چشم مــــــن

صدایی شیــون زنجیــر و قید کنــج زنـــــدانــی

به هروضعیکه گردون گشت کام من نشد حاصل

مگر این شام غم را مرگ ســـازد صبح پایانـــی

جـــوانی سلب گشت و حیف کمـــال جـوانـی هم

یکایک محو شد مانند اعــــلام پــــریشـــانـــــــی

ز یک جو منت این ناکسان بــــردن بــود بهـتــــر

که بشکافم بمشکل صخره سنگی را بمــژگــانــی

گنــــاهم چیست گــردونم چــرا آزرده میــــــدارد

ازین کاسه گدا دیگر چه جستـــم جــز آب نـــانی

*********

بد دعایت کنم

بد دعایت کنم او بد دعایت کنم

اویت گرم باشه نانت همه یخ

گفتم به چوک جاده تنها نروی

او ظالم رفتی

گفتم به پارک شهر بی ما نروی

او ظالم رفتی

بد دعایت کنم او بد دعایت کنم

اویت گرم باشه نانت همه یخ

گفتم که بیا به کلبه و یرانه گفتی نی نی

گفتم که بسوی کس نگاه نکنی دیدم دیدی

بد دعایت کنم او بد دعایت کنم

اویت گرم باشه نانت همه یخ

گفتم محفل رقیبان نروی او ظالم رفتی

گفتم که بغیر عهد و پیمان نکنی او ظالم کردی

بد دعایت کنم او بد دعایت کنم

اویت گرم باشه نانت همه یخ

بت نازنینم

بت نازنینم مـــــه مهـــربانم

چرا قهــری از من بلایت بجانم

ز درس محبت به جز نام جانان

به چیزی نگردد زبان در دهانم

چه داستان کنم گر روی جای دیگر

که این ملک پر شد از داستانم

بخدا تنگ است دلم

بخدا تنگست دلم تنگست دلم

نه او آتش میگیرد نه زغم آب می شود

مگر از سنگ است دلم

سنگست دلم سنگست دلم

پس آن چشم سیاه پس آن رنگ لبان

پس یک رنگی تو پس آن سادگی ها

پس پنهان دیدنت پس طرز سخنت

ای گل تازه و تر پس عطر بدنت

پس آن طرز نگاه پس آن ناز و ادا

پس گفتار خوشت آهنگ صدا

**********

بخود گفتم پس از

بخــــود گفتم پس از چنـــدی فراموشت کنــم کردم

به اندوه جــــدایی ها هم آغـــوشت کنـم کـــــــردم

اگـــر می خواستی رسوا کنــی نام مـــرا کـــردی

و گــر می خواستم چون شعله خاموشت کنم کردم

پس از آن آرزومندی که در پـــی داشت نومیـــدی

دلم می خواست در مرگم سیه پوشت کنـم کـــردم

مرا دریست کو درمان نــدارد جـز فـرامـــــوشـی

دلت میخواست گر روزی فراموشت کنــم کـــردم

احمدظاهر

 

باده ها خالیست

باده هـــا خالیست خالی ساغر و مینا کجــاست

درب میخانه است بسته ساقی زیبــــــا کجاست

من که ره گـم کـردهء دشت جنــــــونــم عاقلان

راه آرام سعــادت هــــای این دنیــــا کجـــاست

اخـتــران پهلوی هـــم در آسمـــانها خفته انــــد

آخـــر آن چشمک زدن هـا و تپیدن ها کجاسـت

*********

باز آمدی ای جان من

بــــاز آمدی ای جــان من جانهــا فدای جـان تو

جا منو صد همچــو من قــربا تو قــربان تـــــو

من کز سر آزادگی از چـــرخ وسر پیچیـده ام

دارم کنون در بندگی ســر در خط فـرمان تـــو

آشفته همچون موی تو کـــار من و سامان مــن

سست است همچون بخت من عهد تو وپیمان تو

مگذار از پا افتم ای دوست دستم را بگیـــــــــر

روی منو درگاه تو دست منو دامـــــان تــــــــو

گفتی که جانان که ام جـــانان من جــانان مــــن

گفتی که حیران کیم حیـــران تو حیران تــــــــو

امشب اگر مرغ سحر خواند سـرود میخوانمش

چون بار ها بر بست لب او در شب هجران تـو

با بوسه یی از آن لب اکـرام را تمــــام کـــــــن

هـــرچند باشــد پارسا شرمندهء احســـان تــــــو

**********

باز ای و کنارم بنشین

باز آی کنارم بنشین تا به تو گویم

آن را که به صد نامه و دفتر نتوان گفت

حاشا چه نیازی به سخن زانکه نگاهم

گوید آنرا که نشاید به زبان گفت

دور از تو در این خانه شادی کش و خاموش

روزان و شبانم همه آئینهء غم بود

ای هستهء هستی امید نهد نیستی من

بعد از تو وجودم نمی از ابر الم بود

***********

باز میخواهم ترا

باز میخواهم ترا ای عشق من

باز هم نام تو بر لب میبرم

این نگاه بی فروغ خسته ام

کی به جانت آتشی دیگر زند

این لبان سرد و خالی از هوس

کی تواند مستی پیشین دهد

باز میخواهم ترا ای عشق من

باز هم نام تو بر لب میبرم

راست می گویی دلا دیوانه ام

چون که خواهم صدر بزم غیر را

می ستانم با همه بی مهریش

گر شوم بر درد عشقش مبتلا

باز میخواهم ترا ای عشق من

باز هم نام تو بر لب میبرم

 

 

احمدظاهر

 

با آن همه قول

با آن همه قول و قرار و پیمان

که با من غم زده داشتی و رفتی

میخواستی از تنهائی دورم کنی

اما مرا تنها گــذاشتی رفتی

پس آن همه وعده که دادی چه شد

رفتی و بر وعده ات وفا نکردی

گفتی خدا ترا به من رسانده

رفتی و شرمی از خدا نکردی

برو ولی هر جا باشی

هر جا این دنیا باشی

یک روزی پیدایت میکنم

نگاه به چشمایت میکنم

راز تو را پیش همه

میگم و رسوایت میکنم

********

باده ها خالیست

باده هـــا خالیست خالی ساغر و مینا کجــاست

درب میخانه است بسته ساقی زیبــــــا کجاست

من که ره گـم کـردهء دشت جنــــــونــم عاقلان

راه آرام سعــادت هــــای این دنیــــا کجـــاست

اخـتــران پهلوی هـــم در آسمـــانها خفته انــــد

آخـــر آن چشمک زدن هـا و تپیدن ها کجاسـت

**********

باز آمدی ای جان من

بــــاز آمدی ای جــان من جانهــا فدای جـان تو

جا منو صد همچــو من قــربا تو قــربان تـــــو

من کز سر آزادگی از چـــرخ وسر پیچیـده ام

دارم کنون در بندگی ســر در خط فـرمان تـــو

آشفته همچون موی تو کـــار من و سامان مــن

سست است همچون بخت من عهد تو وپیمان تو

مگذار از پا افتم ای دوست دستم را بگیـــــــــر

روی منو درگاه تو دست منو دامـــــان تــــــــو

گفتی که جانان که ام جـــانان من جــانان مــــن

گفتی که حیران کیم حیـــران تو حیران تــــــــو

امشب اگر مرغ سحر خواند سـرود میخوانمش

چون بار ها بر بست لب او در شب هجران تـو

با بوسه یی از آن لب اکـرام را تمــــام کـــــــن

هـــرچند باشــد پارسا شرمندهء احســـان تــــــو

**********

 

 

باز ای و کنارم بنشین

باز آی کنارم بنشین تا به تو گویم

آن را که به صد نامه و دفتر نتوان گفت

حاشا چه نیازی به سخن زانکه نگاهم

گوید آنرا که نشاید به زبان گفت

دور از تو در این خانه شادی کش و خاموش

روزان و شبانم همه آئینهء غم بود

ای هستهء هستی امید نهد نیستی من

بعد از تو وجودم نمی از ابر الم بود