بی تو گلگشت چمن

بیتو گلگشت چمـــن ای گــل نـــآید خـوشم

ساغــر و مینــا و قار نسترن نــآید خوشـم

سر به صحرا میزنم مانند مجنون بعد ازین

زندگانی نیست در شهـرووطن نآیـد خوشم

نیستم پروانه تـــــا دور هر شمعی پــــرم

جزبه دورشمع رویت پرزدن نآید خوشـم

بیوفا یارم

بیـــوفا یـــارم کرده غم بارم

بشنو ای آشنـــا از دل زارم

بین ما هر چه بود زیر چرخ کبود

شد نهان ای دل هر چه بود و نبود

روز و شب نالم اشک وخون بارم

سینــــه غــم را مــن ز غـــم زادم

*******

بیوفائی مکن

بیوفـــایی مکن ای نگارم

دل که بردی زکف بی قرارم

بی رخت شام من کی سحر شد

در بدر گشتم حالم بتر شد

غمم همره و همسفر شد 

بیاید بیاید به میدان خرابات

بیـــاید بیایـــد به میــــــدان خـــــــرابــات

مترسید متـــــرسیـــد ز حــوریان خربات

شهنشاه شهنشـــــاه یکی بـزم نهاده اســت

بگـــوئید بگـــوئید به رنــــدان خـــرابـات

همه مست در آید در این قصر در آیـــــد

که سلطان سلاطین شــــده مهمان خرابات

همـــه مست و خرابید همـــه دیده پر آبیـد

چو خورشید بتـــابید بر ایـــــوان خرابات

همه دیده و جانند همـــه لطف و امــاننـــد

همه سرو رواننــد به بستان خـــرابــــات

در آئیــد در آئیــــد مترسیــد مترسیـــــــد

گنهکار ببخشیـــد بـــه سلطـــان خــرابات

چون آن خواجه وفا کرد همه درد دواکرد

گنهکـــار رها کـــرد سلیمـــــان خـرابـات

زهی امــر رهایی زهــی بزم خـــــدایــی

زهی صحبت شاهی و زهی جان خرابات

زهی مفخر تبریز زهی شمس شکر ریــز

که بر رانذ فرس را سوی ایوان خرابـات

بیاید بیاید که گلزار دمیده

بیـــائید بیائیــد کـــه گلـــزار دمیــــــده ست

بیائیـــــد بیـــائیــد که دلدار رسیـــــــده ست

بیاریـــد به یکبار همـــه جـان و جهـــان را

به خورشید سپارید که خوش تیغ کشیده ست

بران زشت بخندیــد که او نــــاز نمـــایـــــد

بران یـــار بگــرید که از یار بریــــده سـت

همـــه شهر بشورید چو آوازه در افتــــــــاد

که دیوانه دگـــر بار ززنجیر رهیــــده سـت

بکـــوبید دهلهــا و دگــر هیــچ نگــو ئیــــــد

چه جای دل وعقلست؟ که جان نیزرمید ست

چه روزیست چه روزیست چنین روزقیامت

مگر نامه اعمال ز آفاق پریـــــــــــــده سـت

خموش باش خموش باش مکن فاش مکن فاش

مخور غـــوره و مفشاء که انگور رسیده ست

به کس چی به کس چی

تو گر هستی به پاکی شهره شهر

مرا رسوا بد نام آفریدن

اگر می خواره مستم به کس چی به کس چی

اگر آوراه و مستم به کس چی به کس چی

اگر پیمانه بشکستم به کس چی به کس چی

اگر آوراه مستم به کس چی به کس چی

اگر باشی تو امشب لیلی من به کس چی به کس چی

چو مجنون عاشقت هستم به کس چی به کس چی

اگر باشی تو امشب ساقی من به کس چی به کس چی

دهی پیمانه به دستم به کس چی به کس چی

بیا بریم به سنگران

بیا بریم به سنگران جمله خوبان هموجاست

همگی بلبل و گل یار قدر دان هموجاست

عجب توت فروان داره پنجشیر

چه دریای خروشان داره پنجشیر

چه می پرسی ز تلخان لذیذش

چه فرزندان خندان داره پنجشیر

به کوهش حضرت پیران بینی

به آستانه رخ شیران بینی

به رخه ساقی و عشق و صداقت

همگی خرم و خندان بینی

فدای اسمان صاف پنجشیر

فدای چشمه های آب پنجشیر

به کابل می تپد قلبم به سینه

ببینم هر شبی من خواب پنجشیر

به ساغر نقل کرد از خم

بـــه ساغر نقل کـــرد از خـو شراب آهسته آهسته

بر آمد از پس کــــــــوه آفتــــــاب آهسته آهستــــه

فــریب روی آتشناک او خـــــوردم نـــــدانســـتــم

که خواهد خورد خونم چون کبــاب آهسته آهستـه

کبـــاب نازک دل آتش همـــــــوار میخــواهــــــد

بر آور چهــره ات را از نقـــاب آهسته آهستــــه

جـــدایی اندک اندک زهــر خود را میکند ظاهــر

که تلخ خــواهد شد در مینا گلاب آهسته آهستـــه

به عزم توبه

بــــه عزم توبه سحــــر گفتم استخـــاره کنــم

بهـــار توبه شکن میـــرسد چــه چــاره کنـــم

سخـــن درست بگــــویم نمی تـــوانم دیـــــــد

کـــه میخورند حریفان و من نظــاره کنــــــم

بـــه دور لاله دماغ مــرا علاج کنیــــــــــــد

کـــه از میخــــانه بزم طــرب کنــاره کنــــم

ز روی دوست مرا چون گل مـــراد شگفـت

حـــوالت سر دشمن بـــه سنگ خـاره کنـــم

به تخت گـــل بنشانم بسی چـــــو سلطانـــی

ز سنبل و سمنش طـــوق و پـــــاره کنـــــم

گـــدایی میکده ام لیــک وقت مستی بیـــــن

کـــه ناز بر فلک و حکم بر ستاره کنــــــم

چو غنچه با لب خندان به یاد مجلس شــــاه

پیالـــه گیرم و از شوق جــامه پاره کنـــــم

مر ا که نیست ره و رسم فتنـــه پرهیـــزی

چرا نـــدامت رند و شراب خواره کنــــــم

ز باده خــوردن پنهان ملــول شـد حـــافـظ

به بانگ بربط و نی رازش اشکاره کنــــم

بهار من حذر از نو

بهـــار من حــذر از نــو بهاران مـــی کنی تـا کی

کتــاب خاطر ما را پــــریشان می کنـی تا کــــــی

در این خـــاموشی لبهـــا نگاهت صد زبـــان دارد

سرور عشق را از یار پنهـــان می کنی تـــاکــــی

مـــرا چون بنگری نا مهری از مــن حـذر کـردی

نسیم هـــرزه را با ژاله یکسان می کنی تا کـــــی

به جز تو مونس دیگر

بــــه جز تو مـــونس دیگــر درین دیــار ندارم

بیـــا که بیش ازیـــــن تـــــــاپ انتظـــار ندارم

نمیــــروی تــــو ز یــــادم اگـــر چــه میدانــی

کـــه غیر بوسهء چنــــد از تو یادگـــار نــدارم

مــرنج زاین کــه من بر تو بد گمــان شــــده ام

کـــه من به زندگی خــــویش اعتبــــــار ندارم

بهار است

بهـــار است و سامان و افغـــان ندارم

که رهـــی بسوی گلستـــــــان نـــدارم

تو دامن به خاکـــم فشانی ولــــــی من

شوم خاک و دستت ز دامــــان نـدارم

کـــه درمان دردم کنـــد چــون نبینـــم

طبیبی کـــز او درد پنهــــــان نـــدارم

من و تلاه شب کـــه با ختـــم آفتـــــاب

صلاح شــده سویـی بـــه میدان نـدارم

بهار جوانی ام

بهار جوانیم رفت افسوس

نشاط عمر به پایان رسید افسوس

خوشی از غم چو عقاب کرده پرواز

سوی آسمانها رفت افسوس

ای پرنده زیبا سوی من بیا بیا

آفتاب زندگیم

روشنی چشمانم تا تا

قلب شکسته ام در انتظارت

بود همیشه این قلب غمگسارت

گر چه پرواز تو جای دگریست

برگرد نما شاد این قلب غمگینم

غم بهار جدایت ماند به قلبم جاودانی

دانم این عمر رفته نقشیست از پشیمانی

بوی تو خیزد هنوز

بــــوی تو خیزد هنــوز بوی تو از بستـــرم

ای لب نــوشین بماند داغ تـــــو در پیکـــرم

بسترم اشفتـــه است بوی تــــــــو را مید هد

لیک تهی مــانده است جــای تو در بستـــرم

ازتو همین آرزوست چون شب دوشین مـــن

بـــاز شبی دیگــــرم بــــــاش شبـــی دیگرم

به اسمان بگوید

بـــه آسمان بگویــد به دلبران رسانیـــد

احوال قلب مـــا را به عاشقان رسانیـد

دلـــــم برای دبگــــر رود خبر بـــاش

بـــرای یـــار دیگــر رود خبـر بـــاش

نمی گویم کــه چرا ترکــم نمــــــودی

نمی خواهم بسویم تــــو باز گــــردی

بهار آمد

بهـــار آمد

بیا ای نو بهاری من کجایی تــو

ز دستت سینه پر خون است

چه گویم حال من چون است

بیا دلبر

بیا دلبر که مجنونت بیابان گرد و هم دیوانه خواهد شد

علاج من دوای من شفای من کجایی تو

بهشت من خدای من کجایی تو

دوای من شفای من کجایی تو

بگذارد بگذرد

بگــذرد بگذرد عمـــر من بگــذرد

خوشتر از زندگی عمر من بگذرد

من فقیرم فقیـــر دیــــــــار خـودم

غیـــر دارنگی عمـــــر من بگذرد

ماه ها بگــذرد سالهـــــا بگـــــذرد

زیــر بارندگـــی عمــر من بگذرد

بگـــو که گـــل نفرستد کسی بــه خـــانهء مـن

که از نــژاد تو پر کرده آشیـــــــانــــهء مـــن

چــــو شبنمی کــه چــکد از غنچـه های سفید

ببین به دیــده خـــود اشک دانه دانــــــهء مـن

ز برگ و بال کس ار شــوق زنــدگی خیـــزد

بیا و بال و پــر افشان دمی به لانـــــهء مــــن

بروید ای حریفان

بـــروید ای حــریفان بکشید یــار مـــــا را

بمن آوریــــد یکــــدم صنم گــریز پــــا را

بترانه های شیرین ببهـــانه هــای رنگیـــن

بکشید ســوی خــانه مـــه خوش لقـا مارا

و گر او به وعـده گوید که دمی دگر بیایم

همه وعده مکر باشد بفریبد او شمـــــا را

دم سخت گرم دارد کــه بجادوی وافسون

بزنـــد گــره بر آب و ببنــد او هــــوا را

بمبارکی و شادی چــونگار من در آیـــــد

بنشین نظاره مــــی کن تو عجایب خدا را

چــو جمال او بتابد چــه بود جمال خوبان

که رخ چو آفتابش بکشد چــراغهـــــا را

برو ای دل سبک رو به یمن به دلبر مـن

برسان سلام و خدمت تو عتیق بی بها را

**********

بریـــده باد پای من

بــــریده باد پای مــــن اگـــر رود بخــــانه اش

شکسته گردد آن سری که خم شود به شانه اش

قـــرا بــود تا ابد وفا کند بــــــه عشق مـــــــن

نـــدانم ای خــدا چه شــــد قــرار جـاودانه اش

اگـــر بیاید و فتــد به پای من که رحــم کــــــن

نمی نهـــم دو باره سر بخــاک آستـــــــانه اش

اگــــر کشـــد به آتشم شرار شعـــــله غمــــش

بــریده باد پای مـــــن اگــر رود بخـــانـــه اش

بسکه جفا ز خار وگل

بسکــــه جفــا ز خار و گل دیـــــده دل رمیـــده ام

همچــو نسیم از این چمن پـــای و بیرون کشیده ام

شمع طــرب ز بخت مـــا آتش خـــانه ســـوز شـد

گشت بـــلای جـــان ما عشق بجـــان خـــریــده ام

حــــــاصل دور زنــــدگی صحبـت آشنــا بــــــود

تا تو زمـــن بـــریده ای من ز جهــان بـــــریـده ام

تا بکنــــار من بــودی بــود به جــا قـــرار مـــــن

رفتـــــی و رفت راحت از خــــــاطر رمیـــده ام

تا تــو مـــراد من دهــی کشته مـــرا فــراق تـــــو

تـــــا تو بـــدا من رسی مــن بخــدا رسیـــــــده ام

چون به بهار سر کند لاله ز خاک مـــــن بـــرون

ای گـــل تازه یــاد کـــــن از دل داغــــدیـــــده ام

یا ز ره وفـــا بیـــا یا ز دل رهــــــــــی بیـــــــــا

سوخت در انتظار تـــــــو جــان بلب رسیـــده ام

بگذار بگریم

بگـــذار بگــریم من و بگــذار بگریم

بگــذار در این نیمه شب تــار بگریم

در مـــاتم پژ مــردن گلهــای امیـــدم

بگذار که چــون ابر به گلزار بگریم

مرغ دل من پر زد و افتاد به دامـش

بگذار باین مرغ گرفتار بگـــــــریـم

غمخوارمن خسته بجزدیده من نیست

بگذار به غمخواری خود زار بگریم

اورفت وامید دل من دور شد از من

بگذار که در دوری دلــدار بگــریـم

درورطهء دیوانگی ام میکشداین عشق

بگذار بر این عـــاقبت تـــار بگــریـم

او خنده زنان رفت ومرااشک فشان کرد

بگـــــذار بگـــریم من و بگـــذار بگریــم

بروید ای حریفان

بـــروید ای حــریفان بکشید یــار مـــــا را

بمن آوریــــد یکــــدم صنم گــریز پــــا را

بترانه های شیرین ببهـــانه هــای رنگیـــن

بکشید ســوی خــانه مـــه خوش لقـا مارا

و گر او به وعـده گوید که دمی دگر بیایم

همه وعده مکر باشد بفریبد او شمـــــا را

دم سخت گرم دارد کــه بجادوی وافسون

بزنـــد گــره بر آب و ببنــد او هــــوا را

بمبارکی و شادی چــونگار من در آیـــــد

بنشین نظاره مــــی کن تو عجایب خدا را

چــو جمال او بتابد چــه بود جمال خوبان

که رخ چو آفتابش بکشد چــراغهـــــا را

برو ای دل سبک رو به یمن به دلبر مـن

برسان سلام و خدمت تو عتیق بی بها را

بریـــده باد پای من

بــــریده باد پای مــــن اگـــر رود بخــــانه اش

شکسته گردد آن سری که خم شود به شانه اش

قـــرا بــود تا ابد وفا کند بــــــه عشق مـــــــن

نـــدانم ای خــدا چه شــــد قــرار جـاودانه اش

اگـــر بیاید و فتــد به پای من که رحــم کــــــن

نمی نهـــم دو باره سر بخــاک آستـــــــانه اش

اگــــر کشـــد به آتشم شرار شعـــــله غمــــش

بــریده باد پای مـــــن اگــر رود بخـــانـــه اش

برایم گریه کن امشب

بــــرایم گــریه کن امشب که تنها امشبم بــا تـو

برایم گریه کن فــردا بجز از یادی نخواهد بود

جهان عشق خــواهد بود بنــــام لیلی و مجنون

و لیکن رهروان عشق را رهبر نخــواهد بــود

برویم بوسه زن امشب کـــه تنهــا امشبم با تـو

بجــــز از امشبم اینجا شبی دیگر نخـواهم بود

نمی خواهم بــر گورم لب مهـــر و وفا سایـی

و یا بی من نمی خواهـم که بی یار دگر مانـی

برخاطر آزاده

بـــــر خاطر آزاده غبـــاری ز کســم نیست

سرو چمنم شکوه یی از خار و خسم نیسـت

از کوه تو بـــی نالـــه فریـــــاد گــــذشتـــم

چــون غافله عمـــــر نوای جــرســم نیست

افسرده تـــــرم از نفس بــــــاد خــــزانـــی

کــان نو گل خندان نفسی هم نفســــم نیسـت

صیاد ز پیش آیــــد و گــرگ اجل از پــــی

آن صید ضعیفم که ره پیش و پســــم نیسـت

بی حاصلی وخواری من بین که درین بـاغ

چــون خار بدامان گلی دستـــرســـم نیسـت

از تنگـــدلی پـــاس دل تنــــــگ نــــــدارم

چنــدان کشم اندوه کــه اندوه کشـــم نیسـت

امشب رهی از میکــده بیــــرون ننهم پـای

آزردهء دردم دو ســــه پیمــانه بسـم نیست

احمدظاهر

بداغ نا مرادی

بـــداغ نا مـــرادی سوختم ای اشــک طــوفــانی

به تنگ آمد دلم زین زندگی ای مـــرگ جولانـی

در این مکتب نمی دانم چه رمزی مهملــم یـارب

که نی معنی شدم نی نامه و نـــی زیب عنــوانی

از این آزادگی بهتر بود صد ره به چشم مــــــن

صدایی شیــون زنجیــر و قید کنــج زنـــــدانــی

به هروضعیکه گردون گشت کام من نشد حاصل

مگر این شام غم را مرگ ســـازد صبح پایانـــی

جـــوانی سلب گشت و حیف کمـــال جـوانـی هم

یکایک محو شد مانند اعــــلام پــــریشـــانـــــــی

ز یک جو منت این ناکسان بــــردن بــود بهـتــــر

که بشکافم بمشکل صخره سنگی را بمــژگــانــی

گنــــاهم چیست گــردونم چــرا آزرده میــــــدارد

ازین کاسه گدا دیگر چه جستـــم جــز آب نـــانی

*********

بد دعایت کنم

بد دعایت کنم او بد دعایت کنم

اویت گرم باشه نانت همه یخ

گفتم به چوک جاده تنها نروی

او ظالم رفتی

گفتم به پارک شهر بی ما نروی

او ظالم رفتی

بد دعایت کنم او بد دعایت کنم

اویت گرم باشه نانت همه یخ

گفتم که بیا به کلبه و یرانه گفتی نی نی

گفتم که بسوی کس نگاه نکنی دیدم دیدی

بد دعایت کنم او بد دعایت کنم

اویت گرم باشه نانت همه یخ

گفتم محفل رقیبان نروی او ظالم رفتی

گفتم که بغیر عهد و پیمان نکنی او ظالم کردی

بد دعایت کنم او بد دعایت کنم

اویت گرم باشه نانت همه یخ

بت نازنینم

بت نازنینم مـــــه مهـــربانم

چرا قهــری از من بلایت بجانم

ز درس محبت به جز نام جانان

به چیزی نگردد زبان در دهانم

چه داستان کنم گر روی جای دیگر

که این ملک پر شد از داستانم

بخدا تنگ است دلم

بخدا تنگست دلم تنگست دلم

نه او آتش میگیرد نه زغم آب می شود

مگر از سنگ است دلم

سنگست دلم سنگست دلم

پس آن چشم سیاه پس آن رنگ لبان

پس یک رنگی تو پس آن سادگی ها

پس پنهان دیدنت پس طرز سخنت

ای گل تازه و تر پس عطر بدنت

پس آن طرز نگاه پس آن ناز و ادا

پس گفتار خوشت آهنگ صدا

**********

بخود گفتم پس از

بخــــود گفتم پس از چنـــدی فراموشت کنــم کردم

به اندوه جــــدایی ها هم آغـــوشت کنـم کـــــــردم

اگـــر می خواستی رسوا کنــی نام مـــرا کـــردی

و گــر می خواستم چون شعله خاموشت کنم کردم

پس از آن آرزومندی که در پـــی داشت نومیـــدی

دلم می خواست در مرگم سیه پوشت کنـم کـــردم

مرا دریست کو درمان نــدارد جـز فـرامـــــوشـی

دلت میخواست گر روزی فراموشت کنــم کـــردم

احمدظاهر

 

باده ها خالیست

باده هـــا خالیست خالی ساغر و مینا کجــاست

درب میخانه است بسته ساقی زیبــــــا کجاست

من که ره گـم کـردهء دشت جنــــــونــم عاقلان

راه آرام سعــادت هــــای این دنیــــا کجـــاست

اخـتــران پهلوی هـــم در آسمـــانها خفته انــــد

آخـــر آن چشمک زدن هـا و تپیدن ها کجاسـت

*********

باز آمدی ای جان من

بــــاز آمدی ای جــان من جانهــا فدای جـان تو

جا منو صد همچــو من قــربا تو قــربان تـــــو

من کز سر آزادگی از چـــرخ وسر پیچیـده ام

دارم کنون در بندگی ســر در خط فـرمان تـــو

آشفته همچون موی تو کـــار من و سامان مــن

سست است همچون بخت من عهد تو وپیمان تو

مگذار از پا افتم ای دوست دستم را بگیـــــــــر

روی منو درگاه تو دست منو دامـــــان تــــــــو

گفتی که جانان که ام جـــانان من جــانان مــــن

گفتی که حیران کیم حیـــران تو حیران تــــــــو

امشب اگر مرغ سحر خواند سـرود میخوانمش

چون بار ها بر بست لب او در شب هجران تـو

با بوسه یی از آن لب اکـرام را تمــــام کـــــــن

هـــرچند باشــد پارسا شرمندهء احســـان تــــــو

**********

باز ای و کنارم بنشین

باز آی کنارم بنشین تا به تو گویم

آن را که به صد نامه و دفتر نتوان گفت

حاشا چه نیازی به سخن زانکه نگاهم

گوید آنرا که نشاید به زبان گفت

دور از تو در این خانه شادی کش و خاموش

روزان و شبانم همه آئینهء غم بود

ای هستهء هستی امید نهد نیستی من

بعد از تو وجودم نمی از ابر الم بود

***********

باز میخواهم ترا

باز میخواهم ترا ای عشق من

باز هم نام تو بر لب میبرم

این نگاه بی فروغ خسته ام

کی به جانت آتشی دیگر زند

این لبان سرد و خالی از هوس

کی تواند مستی پیشین دهد

باز میخواهم ترا ای عشق من

باز هم نام تو بر لب میبرم

راست می گویی دلا دیوانه ام

چون که خواهم صدر بزم غیر را

می ستانم با همه بی مهریش

گر شوم بر درد عشقش مبتلا

باز میخواهم ترا ای عشق من

باز هم نام تو بر لب میبرم

 

 

احمدظاهر

 

با آن همه قول

با آن همه قول و قرار و پیمان

که با من غم زده داشتی و رفتی

میخواستی از تنهائی دورم کنی

اما مرا تنها گــذاشتی رفتی

پس آن همه وعده که دادی چه شد

رفتی و بر وعده ات وفا نکردی

گفتی خدا ترا به من رسانده

رفتی و شرمی از خدا نکردی

برو ولی هر جا باشی

هر جا این دنیا باشی

یک روزی پیدایت میکنم

نگاه به چشمایت میکنم

راز تو را پیش همه

میگم و رسوایت میکنم

********

باده ها خالیست

باده هـــا خالیست خالی ساغر و مینا کجــاست

درب میخانه است بسته ساقی زیبــــــا کجاست

من که ره گـم کـردهء دشت جنــــــونــم عاقلان

راه آرام سعــادت هــــای این دنیــــا کجـــاست

اخـتــران پهلوی هـــم در آسمـــانها خفته انــــد

آخـــر آن چشمک زدن هـا و تپیدن ها کجاسـت

**********

باز آمدی ای جان من

بــــاز آمدی ای جــان من جانهــا فدای جـان تو

جا منو صد همچــو من قــربا تو قــربان تـــــو

من کز سر آزادگی از چـــرخ وسر پیچیـده ام

دارم کنون در بندگی ســر در خط فـرمان تـــو

آشفته همچون موی تو کـــار من و سامان مــن

سست است همچون بخت من عهد تو وپیمان تو

مگذار از پا افتم ای دوست دستم را بگیـــــــــر

روی منو درگاه تو دست منو دامـــــان تــــــــو

گفتی که جانان که ام جـــانان من جــانان مــــن

گفتی که حیران کیم حیـــران تو حیران تــــــــو

امشب اگر مرغ سحر خواند سـرود میخوانمش

چون بار ها بر بست لب او در شب هجران تـو

با بوسه یی از آن لب اکـرام را تمــــام کـــــــن

هـــرچند باشــد پارسا شرمندهء احســـان تــــــو

**********

 

 

باز ای و کنارم بنشین

باز آی کنارم بنشین تا به تو گویم

آن را که به صد نامه و دفتر نتوان گفت

حاشا چه نیازی به سخن زانکه نگاهم

گوید آنرا که نشاید به زبان گفت

دور از تو در این خانه شادی کش و خاموش

روزان و شبانم همه آئینهء غم بود

ای هستهء هستی امید نهد نیستی من

بعد از تو وجودم نمی از ابر الم بود

 

احمدظاهر

 

بمان ای شب

بمـــان ای شب که تاریکـــی و بیداری دلــــم خـواهد

بــرو ای مه که اندوه شب تـــــــــاری دلـــم خواهــد

بیــــا ای غـــم بیا ای مــونس شبهــای تـــــار مـــــن

کــه امشب از تو همدردی و همکاری دلــم خواهـــد

بسوز ای جـــان که جانی آتش افــــروز آرزو دارم

بکاه ای تـن که رنجوری و بیمــاری دلــــم خــواهـد

بــــرنجـــان و بـنالانــــم بگــــریــــان و بســوزانــم

کــه سوز و اشک وآه و ناله و زاری دلم خــواهـــد

کنـــار و بوس و آغوش تو آرزانــی به بــــی دردان

کـــه دنیای دردم عـــاشق آزرای دلـــــــم خــواهــــد

غـــم عشق کـــرامات کـــرده جــــــــان و دل مـا را

کــــه حق نشناسم ار یک ذره غمخواری دلم خواهـد

بجـــز روی تو و مــوی تــو و چشـــم نکــوی تــــو

زهـــر چه در دو عــالم هست بیــزاری دلم خواهــد

***********

بنازم قلب پاکت

بنـــازم قلب پاکت مـــادر مــــن

بگــردم دور خاکت مــادر مــن

سیــاه شد روزگار من سیاه شد

خــدایا مــادرم از من جدا شــد

فلک با من چرا این ناروا کرد

که یکدم مادرم از من جدا کرد

http://www.Sitarayafghan.com                 

http://www.Sitarayafghan.com/voice           

http://64.38.18.6/v11/index.asp?Site=eimstalk_sitafghan           

 

ای نام غمت ترانهء من

ای نام غمت تـــرانهء من

عشق تـــو بود بهانهء من

ای مــرغ سفید آشنــائـی

باز ای به آشیــانهء مـــن

عشق تـو جنون دیگرانی

با نغمه و با ترانهء مـــن

********

ای هموطن

ای هموطن ای نیـــروی بالنـــدهء جـــاوید

خوش باش که بــاز اختــر اعمــال تو تابیــد

ای رنجبر ای کاری تــو سازنـــــدهء دوران

دوران ز تو و قــدرت جـــاوید تو بالیـــــــد

بــرخی که با موج قوی پنجه کند نـــــــــرم

قـــومی کــه ز طــوفان حــوادث نهراسیـــد

زین گونه دلیرانه عمل کردن بــی بـــــــاک

بایـــد به تو و همت والای تــــو نــازیـــــــد

**********

این چه عشقست

به زمین می زنی و می شکنی

عاقبت شیشهء امیدی را

سخت مغروری و می سازی سرد

در دلی آتش جاویدان را

دیدمت وای چه دیداری بود

این چه دیدار دلا زاری بود

بی گمان برده ای از یاد مرا

که مرا با تو سر و کاری بود

این چه عشقست که در دل دارم

من از این عشق چه حاصل دارم

می گریزی ز من و در طلبت

باز هم کوشش باطل دارم

باز لبهای عطش کردهء من

عشق سوزان تو را می جوید

می تپد قلبم و با هر تپشی

قصهء عشق تو را می گوید

بخت اگر از تو جدایم کرده

می گشایم گره از بخت چه باک

ترسم این عشق سر انجام مرا

بکشد تا به سراپردهء خاک

خلوت خالی و خاموش مرا

تو پر از خاطره کردی ای مرد

شعر من شعلهء احساس من است

تو مرا شاعره کردی ای مرد

آتش عشق به چشمت یکدم

جلوه ای کرد و سرابی گردید

تا مرا واله و بی سامان دید

نقش افتاده بر آبی گردید

سینه ای تا که بر آن سر بنهم

دامنی تا که بر آن ریزم اشک

آه ای آنکه غم عشقت نیست

می برم بر تو و بر قلبت رشک

به زمین می زنی و می شکنی

عاقبت شیشهء امیدی را

سخت مغروری و می سازی سرد

در دلی آتش جاویدی را

ای گلزار من

ای گلـــزار من باغ و بهــار من

شمع مــزار من بیا بیـــــا

آتش عشق تو سوزد تن من

من هلاک تو و تو دشمن من

همچو پروانه به امید وصلت

سوختم ای شمع روشن من

ای نازنینم یار شیرینم

تویی پروینم بیا بیا

چشم سیاهت رخ چو ماهت

برده از خویشم به معصوم نگاهت

تا ببینم مگر بر سر راهت

********

ای ماه کنعانی من

ای ماه کنعــــانی من آن دل کــه بردی باز ده

مرغ دلم را از قـفــس پــــرواز ده پـرواز ده

ای اختــــر تابنده ام ای کـــــوکب پاینــــده ام

یا نور افشان بر دلـــم یا دل کـه بردی باز ده

از قـول من با او بگو ای برده از خاطر مـرا

یا پای بنه بر دیده ام یا دل که بردی بــــاز ده

***********

ای نازنین از عشق تو

ای نـــازنین ا زعشق تــو دیوانــه دیوانه ام

وز دیگران یکبارگی بیگــانه ام بیگانـــه ام

این مــــردم عاقل نمــا بگذار و پیش من بیا

من با همه دیوانگی فــرزانه ام فرزانـــه ام

دنبال دانایان مــرو یار جهانجویان مشــــــو

من از حقیقت خوشترم افسانه ام افسانــه ام

ازعطرولطف ورنگ تودل میکند آهنگ تــو

تا جلو چون گل کرده پــروانه ام پروانـه ام

در داستانهـــای کهــن جای تو باشد نزد من

ای بهتر از گنج وگهر ویرانه ام ویرانــه ام

هرلحظه یی بنوازمت وزجان نثاری سازمت

دانی که من در عــاشقی جانانه ام جانانـه ام

نزدیک خویشت خوانده م درانتظارت ماندام

دیگر چرا در میزنی در خانه ام در خانه ام

ای دل ای دل

ای دل ای دل دل دیوانه

بر عشقش شدی افسانه

در دامش شدی زولانه

ای دل ای دل

تو را از دور می بینم چه حاصل

به پهلویت نمی شینــم چه حاصل

درخت حسن تو گلـــزار کــــرده

از آن گلها نمی چینم چه حاصـــل

بیا که در بغل تنگ بگیــــــــرم

بلای کاکل چنگت بگیــــــــــرم

مرا که سیصدوصد بوسه دادی

بیا که از لب قنـــدت بگیــــــرم

سیه چشمک بـــه دل بند تـو باشد

به پای جــان ز پیونــد تــو باشــد

سفر کــردم به گلشن هــای دنیــا

ندیــدم کس کــه ماننــــد تو بـاشد

*********

ای دل تو گریه کم کن

ای دل تــو گــریه کــم کن تا چشم تر نباشد

خونــابه هــا ببندید تـــا کس خبـــــر نباشــد

کاری بکن دل من تـــا عظمت طپش هــــــا

در پیش مــه رویان دل بــــی ثمــر نباشـــد

*************

ای رشک گلها

ای رشک گلها دادی فـــــریبــــــــم

ای وای و ای وای دادی فریبــــــــم

عمریست خواهم یک بوسه زان لب

امروز و فـــــــردا دادی فــریبـــــم

گفتــم کـــه نامت دیگـــــر نگیــــرم

کردی دل آســـا دادی فـــــریبـــــــم

گفتی به عشقت بــی پا و ســـر مـن

دیـــدم ســرا پــا دادی فـــریبـــــــم

***********

ای ساربان

ای ساربـــان آهسته ران کآرام جـــانم میـرود

آن دل که با خود داشتم با ستـــــانم میــــــرود

محمـــل بدار ای ساربان تندی مکن با کاروان

کــز عشق آن سرو روان گویی روانم میـرود

در رفتن جــان از بدن گویند هـر نوعی سخن

من خودبه چشم خویشتن دیدم که جانم میـرود

باز آی و بر چشمم نشین ای دلفریب نازنیـــن

کاشوب و فــریاد از زمین بر آسمانم میــرود

***********

ای عشق

ای عشق ! ز دست تو قلب من سوخته سوخته

ای یار ! به راه تو چشم من دوخته دوخته

ز راه دیده در دل خانه کردی

ز پستی خانه را ویرانه کردی

نگویم ز آنچه کردی یا نکردی

فقط یک گپ مرا دیوانه کردی

نگار نازنیم آه دردم

سرم را بری از تو نگردم

سرم را گر بری با خنجر عشق

بخون جولان زده دورت بگردم

**********

ای سرود واپسینم

ای سرود واپسینــم جــز تــو پنــاهی نــدارم

ای آرزوی آخــرین جــز تو آغـوشی نـدارم

آتش عشق تو همچون میکشد مرا چومجنون

در آغوش ات پناه مــن در نگاهت امیـد مـن

ستاره عشق مــن مرد امیــد هستی من رفت

ای نالهء شبهای من ار یار بی همــای مـــن

*********

ای شعلهء حزین

ای شعلهء حـــــزین

ای عشق آتشیــــــن

ای درد واپسیــــــن

این شعر توست یاکه جنون سرشک ها

یا شعر من کـــه میدهدت سوز جاویدان

ای شعله حزین

ای عشق آتشین

ای درد واپسین

دیگر نجویمت

شبها نپویمت

رازی نگویمت

ای شعلهء حزین

ای عشق واپسین

بهای بی شمار

پهلوی جویبار

در صحن کوهسار

********

ای قوم به حج رفته

ای قـــوم به حج رفتـــه کجــــائید کجـائیـــد

معشوق همیجـــــاسـت بیــــائیــد بیــائیــــــد

معشوق تــو همسـایـــــه دیــوار به دیــــوار

در بادیه سر گشته شمــــا در چـــه هـوائیـد

گــر صورت بی صورت معشــوق ببینیــــد

هم حـــاجی و هــم کعبــه و هم خـانه شماید

صد بار از این خانه بــدان خــانه برفتیــــــد

یک بار از این خـــانه براین بام بـــرآئیــــــد

گـــر قصد شما دیدن آن خــــانه جـــــــانست

اول رخ آئینــــه بصیقـــل بــــــزدائیـــــــــــد

آن خـــانه لطیف است نشانهـــاش بگفتیـــــــد

از خـــــواجــــه آن خـــانه نشانــــه بنمائیـــد

کو دستــه ای از گا اگــر آن بــــاغ بـدیـدیـــد

کــــو گــوهری از جان اگــــر از بهر خدائید

با اینهمه آن رنج شمـــا گنـــج شمــا بـــــــــاد

افســـوس بر گنج شمــــا پــرده شمــائیــــــــد

گنجیــــد نهـــان گشتـــه درین تــوده پر خـاک

چــون قــرص قمر ز ابر سیه باز بــر آئیــــد

سلطان جهــــان مفخـــر تبـــریــــز نمــایـــــد

اشکــال عجـــایب کـــه شمــا روح فـــزائیـــد

***********

ای که از یار نشان

ای کـــه از یــار نشان می طلبی یار کجاست

همـــه یارند و ولی یار وفا دار کجــــــــاست

تا نپرسنــــد و به خوبــــان غم دل نتوان گفت

ور بپــــرسند بگــــو قــوت گفتار کجــــاست

در خــــــرابات مغــــان هوش مجوئید که ما

همه مستیم و در این میکده هوشیـار کجاست

 

عمــری بخاکساری بگذشت در خـــرابــات

از عمــر رفتهء مــن شایـــد اثـر نباشـــــــد

ای دام مرغ بازان رحمی به حال دل کــــن

مرغیست بی بضاعت بی بال و پــر نباشــد

ای خدا

ای خدا

ای خــدا ! مادر من باز به من ده

مادر من اختر من گوهر من باز به من ده

مادر ناز پرور من باز به من ده

جدا ز روی مادرم قسم به آستان تو

حلقه شده به گردنم ماه تو آسمان تو

شعله زند به جان من نور ستارگان تو

قسم به نام پاک تو بزرگی قرآن تو

خار بود به چشم من بهار تو خزان تو

تنگ بود به چشم من زمین تو خزان تو

ای خدا ! مادر من باز به من ده

 

ای پادشه خوبان

ای پادشه خـــــوبان داد از غــم تنهــائـــــی

دل بی تو بجان آمد وقت است که باز آئــی

دایم گل این بوستان شاداب نمــــی مــانــــد

در یاب ضعیفان را در وقت تــــــوانـائــی

دیشب گلــه زلفش بـــا بـــاد همـــی کــردم

گفتــا غلطی بگذار زین فکــرت سودائــــی

صد باد صبا اینجــا با سلسله می رقصــــند

اینست حــریف ایدل تــا بــاد نـــه پیمــائــی

مشتاقی و مهجوری دور از تو چنــانم کرد

کز دست بخــواهد شد پا یـــاب شکیبــــائی

یارب بکه شایــد گفت این نکته که در عالم

رخساره بکس ننمــود آن شاهد هـرجائــــی

ساقی چمن گل را بی روی تو رنگی نیست

شمشاد خــرامان کن تا بــاغ بیــارائــــــــی

ای درد تـــوام درمان در بستــــر نـاکـامـی

دی یاد توام مــونس در گــوشهء تنهــائــــی

در دایره قسمت مـــــا نقطه تسلیــــمیـــــــم

لطف آنچــه تو اندیشی حکم آنچه تو فرمائی

فکر خود و رای خود در عالم رنـدی نیست

کفرست درین مذهب خود بینی وخود رائـی

زین دایره مینــا خونین جگـــــرم مـــــی ده

تا حل کنم این مشکــل در ساغـــر مینائــــی

حافظ شب هجران شد بوی خوش وصل آمد

شادیت مبارک باد ای عــــاشق شیـــدائــــی

**********

ای تیر غمت را دل

ای تیــر غمت را دل عشــاق نشانــــه

خلقی به تو مشغول و تو غایب زمیانه

گه معتکف دیرم و گــه ساکــن مسجد

یعنی که تو را می طلبم خانه به خانـه

هر کس به زبانی سخن عشق تو رانـد

عاشق به سرود غم و مطرب به ترانه

افسون دل افسانهء عشق است دگر نه

باقی به جمالت که فسون است وفسانه

تقصیر خیالی به امید کــرم تـــــوست

بازی چو گنه را به ازین نیست بهانـه

************

ای جان من اسیرت

ای جان من اسیــرت ای عمر من فــدایت

عمــرم به آخر آمد بی لعل جــــان فـزایت

تو میروی خرامان من با دو چشم گریـــان

آشفته و پــریشان چــون کاکل از قفــــایت

نی بخت آنکه یک شب دستم کشد به زلفت

نی پای آنکه روزی بگــریزم از جفــــایت

**********

ای دزدیده چشم از آهو

ای دزدیده چشم از آهو

اموخته افسون به جادو

صد وعده دادی وفا کو

ای فریبگر ای دروغگو

من با تو نمی ستیزم

از تو دیده خون ریزم

وقتی میخواهم گریزم

میگویی نرو عزیزم

آه چه بی رحمی تو مهرو

ای فریبگر ای دروغ گو

ای بلبل خوش الحان

ای بلبل خوش الحان با گل بودت پیمان

بر خیز بهار آمد با گلبن گل خو کن

ای بلبل شور انگیز شور تو شرر بار است

بر خیز بهار آمد کشور ز تو گلزار است

بر خیز بهار آمد بر عشق تو جان بازم

*********

ای به دیده ام تاریک

ای به دیـــده ام تــــاریک مــاه آسمـــان بی تــو

سینه چاک چاکم من همچو کهکشان بــــــی تـو

جام هــــا همـــه خـــالی ساز هــا همه خاموش

بی نمک بــود امشب بزم عاشقان بـــــی تـــــو

لاله خـــون دل نوشد نستـــرن کفــن پـــوشـــد

سخت ماتم انگیز است سیر بوستـــــان بــی تو

غنچـــه های امیــدم نـــا شگفته یـــــک روزی

رحم کن که میمرد قلــب یک جـــوان بی تــــو

************

ای بیخبر از درد من

ای بیخبر از درد من بر آسمان شد گرد من

دیدی چو رنگ زرد من مارا رها کردی و رفتی

عشق مرا نشناختی با دیگران پرداختی

ما را پریشان ساختی دل باختی دل باختی

روزم سیاه کردی و رفتی

بیتو به تنها ساختم با رنج شبها ساختم

با چشم دریا ساختم یعنی سراپا ساختم

تو ترک ما کردی و رفتی

**********

 

امشب از باده خرابم

امشب از باده خــرابم کن و بگــذار بمیـرم

غرق دریا شرابم کن و بگـــذار بمیـــــــرم

قصه عشق بگوش مــن دیوانه چــه خوانی

بس کن افسانه و خوابم کن و بگذار بمیـرم

گر چه عشق توسرابیست فریبنده وسوزان

دلخوش ای مه به سرابم کن وبگذار بمیرم

زندگی تلخ تر از مرگ بود گـر تو نباشـی

بعد از ین مرده حسابم کن و بگذار بمیـرم

پیرم و نیست دگر بیم ز دمسردی مــــــرد

گــرم رویای شبابم کــن و بگـذار بمیـــرم

خسته شد دیده ام از دیدن امواج حـــوادث

کور چنین چشم حبابم کن و بگـذار بمیـرم

تا بکی حلقه شود سر بــدر خانه بکــوبــم

از در خویش جوابم کن و بگـذار بمیـــرم

اشک گرمم که بنوک مژه شمع بلـــــرزم

شعله شو یکسره ابم کــن و بگذار بمیــرم

***********

او بانو بانو

او بـــانو بانو جانــا او شهر بانــو جــانا

دل مرا بسته یی به تـــار گیسو جـــانـــا

دل مــرا برده یی به چشم و ابرو جانـــا

لبت شهد شکر نوشیده خاتون فیروزه بان جانــــــا

نگاهت رخت شب پوشیده خاتون فیروزه بانو جانا

درون ساغر جام لبانت فیـــــــروزه بانــو جــانـــا

شراب بوس ات چوشیـده خاتون فیروزه بانو جانا

پری گفته صدایت میکنم من فیروزه بانو جـــانـــا

سرم را خاک راهت میکنم من فیروزه بانو جانــا

کنی گر یک نگاه بسویم ای جان فیروزه بانو جانا

دل خود را فدایت میکنم مــن فیروزه بانو جــانــا

************

اولین عشقم

اولین عشقم تـــو بودی اخرین عشقم تو بودی

رفتی از من دل گرفتی با گپ مردم نمــــودی

درد و اندوهم فزودی در سکوت نیمه شبها

با خودم تنها نشستم نغمه مرگو سرودم

کاش هر گز من نبودم کاش هرگز من نبودم

خود بگو با من چه هستی سرکش و مغرور و مستی

عشق یعنی نیمه مردن رشتهء هستی بریدن

آه ای عشق باز کجائی از جهان حسن هایی

با دل افسرده من ساله شد آشنایی

کاش هرگز من نبودم کاش هرگز من نبودم

**********

ایا صیاد رحم کن

ایا صیاد رحمـــی کن مــرنجــانیـــــد جــــــانــــم را

پر و بالم بکن امــــــــــا مســوزان آشیـــــانــــــم را

به گردن بسته یی چون رشته و در پای زنجیر است

مــروت کن اجازت ده کــــــه بگشایـــم دهــانــــم را

در این کنج قفس دور از گلستــان ســـوختم مـــــردم

خبــــر کن ای صبـــا از حــال زارم بـــاغـبـــانـم را

ز تنهــــــایی دلم خــون شــد نــدارم محـــــرم رازی

کــــه بنویســد بــرای دوستــداران داستانــــــــــم را

***********

ای بت بیرحم

ای بت بیرحـــم شارت منــم

رشتهبیانــداز تو در گردنم

تیر بیانداز که من در هوا

گیرم و در سینه کنم جا

تیر تو را بر دل و جان جا دهم

تا تسلی دل شیدا کنم

چشم فتانت که فسون میکند

این دلکم غرقه خون میکند

آن لب لعلت که زمیخانه ها

میگه به گوشم دو صد افسانه ها

جان منی پیش رقیبان مرو

یکه تنها به گلستان مرو

پیش من آه تا که فدایت شوم

کشته یک لحظه نگاهت شوم

امشب به قصهء دل من

امشب بـــه قصه ء دل مــن گوش میکنی

فــردا مرا چو قصه فــراموش میکنـی

دستم نمیرســد که در آغــوش گیـرمـت

ای مـــاه با که دست در آغـوش میکنی

در ساغرتو چیست که با جرعه نخست

هوشیار ومست را همه مدهوش میکنی

می جوش میزنـد به دل خم بیا ببـیـــــن

یــادی اگر زخون سیاووش نمی کنـــی

گر گوش میکنی سخنی خـوش بگویمت

بهتـر زگوهری که تو در گوش میکنـی

جـام جهان زخون دل عــاشقان پراست

حرمت نگاهــدار اگرش نوش میکنـــی

سایه چو شمع شعله در افکنده به جمـع

زیــن داستان بــا لب خــاموش میکنــی

اگر عشق و باشد

اگـــر عشق باشد گنـــاهی الهــی

سرا پا گنـــــاهم الهــی الهــــــی

نشان ده ره کعبــهء عــاشقـان را

به مجنـــون گم کرده راهی الهی

مـــرا صبح رخسار آئینــه رویی

نشانده به روز سیـــاهی الهـــــی

**************

الهی من نمی دانم

الــهی من نمی دانم بــه علم خــــود تـــو میدانی

کس شــد گـدا کس شد ابتر کس شد پادشاه یک کشور

کس برابر به خــــاکستر کسی را تاج سلطانی

الهی من نمی دانم بــــه علم خود تو میدانی

کس صالح کس شد گمراه کس شد مجنون سوی سحرا

رونـــــ با منزل لیلا به یک عالم پریشانی

الهی من نمی دانم به علــــم خود تو میدانی

یکی بیدل یکی بادل یکی دچار صد مشکل

یکـــی پاییبند آب وگل دگر مفتون بسمانی

الهی من نمی دانم به علم خود تو میدانی

*************

امشب به یاد روی تو

امشب بـــه یاد روی تــو غوغا کنم غوغا کنم

دل را بــدست غم دهم پس شکوه از دنیا کنـم

امشب به یـاد عشق تو با اشک خود تنها شوم

آنقدر زاری ها کنم تا سیل خون بر پا کنـــــم

خندی به عشق پاک من گویی که من دیوانه ام

گویی من دیوانه خــود در ساغـر و مینا کنـــم

اگر تو یارک

اگــــر تو یارک من باشی من بدنیا غمی ندارم

اگر تو مهمان من باشی من بدنیا همــه را دارم

اگر یک شب تــو آیی به برم همه گلها بسرت مــی پاشم

اگر تو یاد نمایی از من از خوشی تا به سحــر می گویم

که تو دلــدار منی کــه تو جــانان منی

کــه تو غمخواری منــی دوستت دارم

اگر یک شب مهربان شوی از روی لطف بگیری خبرم

اگـــر از ناز برویم خندی بکشم دردی را بچشم ســــرم

که تو دلــدار منی که تو جانان منـــی

کــــه تو غمخــوار منی دوستت دارم

*********

اگر سبزه بودم

اگــــر سبزه بــودم بدامان صحــرا

سراغ تــو را از صبا می گــرفتــم

اگــر آب بــودم بــــه آغوش دریــا

سراغ تــرا از ناخــدا مــی گــرفتم

اگرچنگ وبودم به صد نازو افسون

به دامان پر مهر تو مـــی غنــــودم

اگــر مهــربان بودی ای نـــــازنیــم

زخــوبان ترا و تـــــرا مــی ستودم

اگر این اسمان

اگـــر این آسمــان ستــاره نــداشت

چشم خــود را ستـــاره می کــردم

تــا بیاویزد از بــــــر و دوشــــــم

اشک راگــوشواره مــی کـــــردم

در چمـــن لالــه گـــر نمی خنـدید

از شفق بـــرگ لالــه می چیــــدم

اگــــر این آسمان ستاره نــــداشت

چشم خـــود را ستاره می کـــردم

تــا بیاویزد از بــــــــر و دوشـــم

اشک را گـــوشواره می کــــردم

بــا هـــزاران شقــایق وحشــــــی

گـــرد چشمت پیــالــه می کـــردم

اگـــر این آسمان ستــــاره نـداشت

چشم خــود را ستاره می کــــردم

تـــا بیـــاویزد از بــــر و دوشــــم

اشک را گوشواره مـــــی کـــردم

************

اگر بهار بیاید

اگـــر بهــار بیایــد ترانه ها خواهم خــوانــــد

ترانه های خوش شعر عاشقانه خواهم خواند

بـــــه گهــــواره آغـــوش مــن چو آیی تـــــو

بگوش خــاطر تو من فسانه ها خواهم خــواند

گشــوده لانه عشق و فشانــده دانهء مهــــــــر

تــرا پــرنــدهء غمگین به آشیانه خواهم خواند

از ناز چه میخندی

از نـــاز چه میخنـــدی بــر دیده کــــه می گرید؟

این دیــده زمــانی نیز خندیـــده کــه می گریــــد

چـــون دیده تـــرا سر مست از بـــــاده اغیـاری

در خـــون خـــود از غیرت غلطیده که میگریــد

تنهـــا از این مردم صد روی و ریــــا دیــــــــده

از مـــردمک خود هـــم بــد دیـــده که می گریـد

لب نیــک و بـــد دنیا نــا خــوانده کــه می خنـدد

چشم آخــر هــر کــاری پایـیده که مــی گـریــــد

صــد داغ نهــان دارد این سینــــه که می خنـــدد

صـد گــونه بلا دیــدست این دیــده کـه می گریـد

*********

افسوس که عشق پاک

افسوس کــه عشق پاک تــو رنگ هوس گرفت

اتش بجـــان این قمــــــــر زود رس گــــــرفت

دانــــــی امیـــــد زنـــدگیـــــم بــود عشق تــــو

رفتی و عشق آنچـــه به مـــن داد پـس گــرفت

تــــا کـــی خــدا خــدا کنم ایــن دل ز دست تو

شــد نــا امیــد و دامــــن آن داد رس گـــــرفت

از سفر خوش آمدی

قلـــــم آرزو به لــوح بلنـــد

نقش دیگـــر به یادگـــار کشیــد

دل مـــن مرده بود از غـــم تو

بس که یک عصــر انتظار کشید

از سفر خــو ش آمــدی

از سفــر خوش آمـــدی

تو که رفتی و ترک مــن کـــردی

با چــه پایی بـــه دیدنت آیــم

ای که با دیگران هــم آغوشی

بـــی تو من سالهاست تنهـــایم

از سفر خوش آمدی

از سفر خوش آمدی

********

از غمت ای نازنین

از غمت ای نـــــازنین عــزم سفر میکنـم

قبله خود بعــــد از این ســوی دگر میکنم

میروم و میبرم داغ جفـــــایت به خــویش

هجــر و وصال تــرا خـاک به سر میکنم

تا نخـــورد دیگـــری بــاز فریب تـــــــرا

در همـــه جــا از غمت غلغلــه سرمیکنم

قصــهء جـــور تــرا ای بت نـــا آشنـــــا

با دل پــــر غصه و دیــــــدهء تــر میکنـم

امشب شده ام مست

امشب شــده ام مست کــه مستانه بگــریم

بگــذار شبی گوشهء میخــانــه بگـــریـــم

افسانهء دل قصهء پر رنج و مـــلالیـــست

بگـــذار بــر این قصه و افســــانه بگریـم

زان آمده ام مست در این میکده که امشب

بــر قهقهء این ســاغــر و پیمــانه بگریــم

**********

از چشم تو

از چشم تو چـــون اشک سفـــر کردم و رفتــم

افسانهء هجــران تو ســــــر کـــــــردم و رفتـم

در شام غــم انگیــز وداع از صـــدف چشـــــم

دامــــان تـــرا غــرق گهر کــــــردم و رفـتــــم

چــون باد بر آشفتــم و گل هـــای چمــــــــن را

بــا یاد رخت زیــر و زبر کــــــردم و رفتـــــم

ای ساحــل امید پــی وصل تـــو چـــون مـــوج

در بحـــر غمت سینـــه سپــر کردم و رفتــــــم

چـــون شمع ببالیـــن خیالــت شـب خــــــود را

بـــا سوز دل و اشک سحــــر کـــردم و رفـتـم

چـــون مــرغ شباهنگ همــــه خلــق جهـان را

از راز دل خـــــویش خبــر کــردم و رفتــــــم

چــــون شمع حـــدیث غــم دل گفتــم و خفتــــم

پیـــراهنی از اشک ببــــر کــــــردم رفتــــــــم

**********

از دستت فغان فغان دارم

از دستت فغــان فغـــــان دارم

قلب خون چکان چکــان دارم

فـــرحتــــم را نــدیده بهـــاری

مــن بنالم چــو بلبــــــل زاری

صــد تیــر عشق تو ای دلبــــر

مــن به دل نهـــان نهــان دارم

ای پــری رو تــو بشنـو فغانـم

گــرچه پیرم بــه عشقت جوانم

صــد تیــر عشق تــو ای دلبـــر

مــــن به دل نهـــان نهـان دارم

از دستت فغــان فغــــــان دارم

قلب خـــون چکـان چکان دارم

پیمان با تو بستم

آز آن روز کــــه پیمــان با تو بستــــم

دوصـــد پیمان دیگـــر را شکستــــــم

بـــــرای آنکــــه تنهــا از تــو بــاشـم

زهـــر مهـــروی دیگــر دل گسستــم

بــــه جـــام و ساغـــرم کــاری نباشـد

کــه مــن پیمانـــــهء دیگـر شکستــــم

از آن روز کـــه پیمــان با تــو بستــم

دو صــد پیمــــان دیگــــر را شکستم

*************

از جهان بی رخ او

از جهـــــان بی رخ او صـرف نظـــر می کنم

بلبل و گــل را همگـــی خـــاک بسر مــی کنم

خـــوش نیم دوری او کـــرده مــرا خون جگـر

زان همـــی ناله به هـــر کـــوه و کمر می کنم

رنج مــــن غصهء مـن هیچ مگــــــر عــــاقبت

نـــاله سان بـــر دل سنگ تـــــو اثــر می کنـم

گل به تو لاله به تو سرو بــــه تو نــــــــاز ادا

بهــر تو من وصف چمن این همــه سرمی کنم

*****************

از برای غم من

از بــرای غم مــن سینهء دنیـــا تنـــگ است

بهــر این موج خروشان دل دریا تنــگ است

تا ز پیمــانهء چشمـان تــو سر مست شـــــدم

دیگــر انــدر نظرم دیدهء مینــا تنــــگ اسـت

بسکــه دل در سر گیسوی تو آویختــــه است

از بـــرای دل آشفتـــه مــا جــا تنــــگ است

گفتــه بــودی به دیــــدار من آیــی ز وفــــــا

فـرصت از دست مده وقت تماشا تنگ اسـت

ســـر بدامان تو زین پس نهم و نالــه کنــــــم

بهــر نالیدن مــن دامن صحــرا تنـــگ اسـت

مگـــر امــروز با بالیـــن من آیی کـه دگـــــر

عمـــر کــوتاه مرا وعده فــردا تنـــــگ است

خنـــدهء غنچه فــرو مــــرد زبیــــداد خــزان

چه توان کرد که چشم و دل دنیا تنــگ است

آمد نفس صبح

آمــــد نفس صبـح و سـلامت نـــرسانیــــد

بــوی تــــو بیاورد و پیــــامت نـــرسانیــد

یــا تــو به دم صیح و ســــلامــی نسپردی

یا صحبـــدم از رشک ســـلامت نــرسانید

مـــن نامه نوشتم بـــه کبــوتـــر بسپـــردم

چــه سود کــه بختم ســوی بامت نرسانیــد

بـــاد آمــد و بگسست هــوا را ره ابـــــــر

بـــویی زره غــالیه قامت نــرسانیــــــــــد

بـــر باد و سپــردم دل و جان تا به تو آرد

زیـــن هــردو نــدانم کدامت نر سانیـــــــد

عمریست که چون خاک جگرتشنهء عشقم

وایام به مــن جرعهء جــامت نــــرسـانیــد

خاقــانی از این طالع خود کام چه جـویــی

کـــو چاشنی کام به کـــــامت نـــــرسـانیـد

****************

از تو دورم

از تـــو دورم مــن و دیوانـــه و مــدهوش توام

آنچنان محــو تو گشتم کــــــه در آغــوش تـوام

یکــــدم از دل نبـــرم یــــاد دل آویـــــز تـــــرا

گر چه چون عشق ز دل رفتــه فـراموش تـوام

نگــــه گــرمم و در چشــم سخـــن گـــوی توام

هـــوس بــوسه ام و در لب خــــــاموش تــوام

همچـــواشکی کـــه زجـــان ریخته در دامن تو

چــون صدائی کــه ز دل خاسته در گوش توام

پـــای تـــا سر همــه طوفانـــــــــم آشفتگیــــــم

بحـر در موجم و عمریست که در جـوش تـوام

گــر چه در حسرتم از دوری بــــــرق نگهــت

زنـــده با یاد تو و گـــرمی آغـــوش تــــــــوام

در دل شب تـــاریک کــه چـــون بخت منسـت

تــا سحــر منتظــر صبح بنــــــا گـــوش تــوام

خــــاطر نازکت آزرده شـــد از محنـــت مـــن

بـــار سنگینـــــم و آویختــــه از دوش تــــــوام

 

از پیش من برو

از پیـــش مــن بــرو کـــه دل آزارم

نا پایــــــدار و سست و گنهکـــــارم

در کنج سینــه یــــک دل دیــــــوانـه

در کنج دل هــــزار هــــــوس دارم

مـــن ناکامـــــم نــــاکــــــام عشقــت

مــــن بـــد نـــامم بـــد نـــــام عشقت

آه ای خـــدا چگــونه تــرا گــویــــم

کــز جسم خــویش خسته و بیـزارم

هـــر شب بـــر آستان جـــلال تــــو

گـــویی امیـــــد جسم دگــــــر دارم

دل نیست ایــــن دلی که به من دادی

در خـــون تپیده آه رهــــایش کـــــن

یـــاخـــالی از هوا هــــــوس دارش

یـــا پای بنــد مهــر و وفــــایش کــن

 

بيست و شش سال از مرگ احمد ظاهر گذشت

 

سه شنبه 24 جوزای امسال، بيست و ششمين سالگرد در گذشت احمد ظاهر خواننده مردمی و محبوب افغانستان است.

آهنگهای احمدظاهر حالا هم در صدر جدول آهنگهای درخواستی راديو ها و تلويزيونهای افغانستان قرار دارد

پرونده مرگ احمدظاهر نيازی به دادگاه و ثبوت ندارد. او خود شاهد زنده زندگی و مرگ خود است.

احمدظاهر يک روز در" بهار روشن از امواج نور" باعبور از دامنه های تاکستان زار شمالی نرسيده به ارتفاعات سالنگ ظاهرا در يک حادثه تصادف اتومبيل جانش را ازدست داد. در واقع آنگونه که شواهد گواه است کشته شد. اما از آنروز تاکنون هيچگاه پرونده قتل او گشوده نشد و اين راز سر به مهر همچنان در پيچيدگی های روزگاران جنگ زده مانند پرونده مرگ ده ها هزار افغان ديگر که قربانی شدند مکتوم ماند. مثل اينکه اين سه دهه گذشته کسی يا کسانی ماموريت داشت تا ازاين خطه آدم بربايد و آنهم بهترين ها را.

احمدظاهر چگونه جان داد هر کس داستانی دارد. ساعت يازده صبح روز بيست و چهارم جوزای 1358 خورشيدی احمد ظاهر با محبوب الله پاچا از دوستان و اعضای خانواده و دو دوشيزه علاقمند صدايش از کابل به سوی شمالی در دره سالنگ می رود و همانجا دچار فاجعه می شود.

در ناحيه چپراق در پلچک نزديک به علاقداری سالنگ روستاييانی که اورا می شناختند جسم بيجانش را يافتند. زخم کاری بر پيشانی اش داشت. اين ضرب از آله ای بود و گلوله ای مهم نبود. مهم اين بود که قلب احمدظاهر از تپش باز مانده بود.

اين ضرب را اگر ازدست دوست "محبوبش" خورد يا رقيب مغلوبش باکی نبود. دستور آن اگر از سوی زندانبان بود يا کاخ نشين شکنجه گر يا انتقام جوی درويزه گر روشن نشد و هرگز به دادگاه کشيده نشد. نه آنگاه و نه حالا. شايد لازم هم نيست کسی ثابت کند که : احمدظاهر را که کشت؟ امين؟ اسد؟ ترون؟ محبوب الله؟ يا کل رژيم در اين مرگ دست بدست هم دادند؟ خدا می داند. چرا که مردی که می سرود" زندگی آخر سرآيد بندگی در کار نيست ... بندگی گر شرط باشد زندگی در کار نيست" چه باک از مرگ داشت. مردی که سند جاودانگی اش را مردم با جان ودل امضا کرده بودند، مگر می ميرد؟

از آن پرونده قتل يک شاهد هميشه در دادگاه ها حاضر است. يک شاهد زنده - خود احمد ظاهر که بيست و شش سال است هم شهادت می دهد و هم مدعی است برای دادخواهی . هنوز صدای او در صدر جدول آهنگهای درخواستی قرار دارد .آهنگهايش را می خواهند و می شنوند و هيچگاه اين سرودها کهنه نمی شود نه برای آنهايی که اورا ديده اند و نه برای آنهايی که او را نديده اند و نسل بعد از اويند. اوهر روز می خواند و در هر موج ، صدايش بال می زند و در هر تصوير حضورش می رقصد و هنوز همچنان سی و سه ساله است. مثل روز مرگش . ترانه های او پيام انديشه و عشق، اندوه و سرور، وصال و جدايی و سوز و گداز است که در روستاها و شهرها از دلی به دلی سفر دارد و هر جا که سفر دارد "او همسفرش" است. اين ترانه ها عاطفه ايجاد می کنند و هيجان و سکوت و شيدايی و برتر از اينها عشق، عشق، عشق.

احمدظاهر که به قول صمد"دار دار" دوست دوران درس، آوازخوانی، زندان و تنهايی های اوست قربانی معصوم شهرت خود است. زندگی او از شراب شهرت سيراب شد و مست در باطلاق های حادثه و فاجعه افتاد.

احمد ظاهر يا بايد در خود می ماند و برای "ناجيه"، زنی که احمدظاهر به او دلباخت مرد زندگی می شد يا هم در کوچه های رسوای شهرت و محبوبيت دست بدست میشد قول مادر همسرش "باشه ای هر دست" شد و اين چيزی بود که همسرش را به تنگ کرد تا مرز جدايی و طلاق.

احمدظاهر با شکست اين عشق و جدايی از همسرش "رشاد" را نيز از دست می داد. آرام آرام در کام آشوبها وتنهايی های "شبهای ظلمانی" فرو رفت و ترانه هايش قصه های درد شدند، سوخت و سرود "بسه ديگه سوختم شعله ره خاموش کن.

 

مقبره احمد ظاهر در سال 1996 توسط طالبان ويران شد

برای او همه جا تصوير عشق شد. عشقی که او را از هر چيز بيگانه می کرد."بوی او هنوز از بسترش برمی خاست" و "تنها می شد .تنها می شد" و" هرجا که سفر می کند او همسفرش بود".

با خالده ازدواج می کند. ازدواج ناموفقی که با مرگ خالده آغازگر هزار ماجرای ديگر می شود. با فخريه ازدواج می کند زنی که شبی خود را در رويا دچار توفان می يابد. توفانی که موهايش را آشفته می کند و روسری سفيدش را به هوا بلند می کند. فخريه بيمناک در سدد است تا اين خواب را تعبير بگيرد اما زمان کوتاه است، کسی جز خود احمد ظاهر آنرا تعبير نمی کند. فردا ۲۴ جوزا اين خواب تعبير می شود. توفانی در بهار روشن از امواج نور او را با خود می برد و آن موها برای هميشه آشفته می ماند.

از احمدظاهر هزار خاطره ماند و "شبنمی" با "رشادی" و چه پر تعجب که کسی ديگری همصدا و هم چهره او در بيست و ششمين سال روز مرگش در کابل در هيات احمد ظاهر ثانی تبارز کرده و آنچنان است که گويی سيبی را دو نيم کرده اند. ياسر بهار نمی داند با احمدظاهر چه نسبتی دارد اما عاطفه سرشار از محبت او را با احمدظاهر گره می زند و قصد دارد خاطرات آن بلبل شوريده مکتب "حبيبيه" را دوباره در خاطره ها زنده کند.  است و تازه وقتی او هارمونيه ظاهر هويدا را از دوستی در کابل به عنوان هديه دريافت کرد پس از دو روز توانست آن را بنوازد. پدر و مادری که به قول ياسر او را به فرزندی بزرگ کرده اند و بسيار دوستش دارند انگشت حيرت گزيدند و ياسر هنوز نمی داند چرا؟ چه نسبتی در اين ميان است؟

آيا او يک ستاره ديگری همچون احمد ظاهر خواهد بود؟خودش می گويد مقابل آينه می ايستم به خود نگاه ميکنم و می گويم: نه، تو که احمدظاهر نمی شوی اما رياضت بکش شايد مثل او در دلها راه يابی . می گويد آرزو دارد روزی از رشاد و شبنم پسر و دختر احمدظاهر در کابل استقبال شاهانه کند.

ياسر در صنف چهارم مکتب بود که متوجه شد همه آهنگهای احمدظاهر را از حفظ است و تازه وقتی او هارمونيه ظاهر هويدا را از دوستی در کابل به عنوان هديه دريافت کرد پس از دو روز توانست آن را بنوازد. پدر و مادری که به قول ياسر او را به فرزندی بزرگ کرده اند و بسيار دوستش دارند انگشت حيرت گزيدند و ياسر هنوز نمی داند چرا؟ چه نسبتی در اين ميان است؟

آيا او يک ستاره ديگری همچون احمد ظاهر خواهد بود؟خودش می گويد مقابل آينه می ايستم به خود نگاه ميکنم و می گويم: نه، تو که احمدظاهر نمی شوی اما رياضت بکش شايد مثل او در دلها راه يابی . می گويد آرزو دارد روزی از رشاد و شبنم پسر و دختر احمدظاهر در کابل استقبال شاهانه کند.

                                                                   

کلیک کنید

‌

زندگی زیباست
زندگی آتشگهی دیرینه پابرجاست
گر بیفروزیش رقص شعله اش پیداست
ور نه خاموش است و خاموشی گناه ماست.

 

 

 

به تازگی مجموعه آثار صوتی احمد ظاهر، آوازخوان سرشناس افغان، به صورت کتاب و سی دی، در شهر مشهد ايران گردآوری و منتشر شده است.

 

 

"کتاب عشق"عنوان کتابی است که مجموع کامل ترانه های آهنگ های احمدظاهر را دربر گرفته است.

در ابتدای کتاب، محمد ظاهر سپاس گردآورنده اين آثار، ضمن اشاره به زندگی هنری احمد ظاهر، در باره آشنايی اين هنرمند با آهنگسازانی چون استاد سليم سرمست، استاد ننگيالی، استاد نينواز، استاد شاه ولی ترانه ساز و اينکه چگونه احمد ظاهر به راديو کابل راه يافت معلومات داده است.

در بخش اصلی کتاب متن تمام غزلياتی که احمد ظاهر آنها را اجرا کرده با نام شاعران آمده است.

تنوع در اشعاری که احمد ظاهر اجرا کرده، قابل توجه است و اين کاری است که کمتر آواز خوانی انجام داده است.

در آثار احمد ظاهر، هم شعرهايی از شاعران متقدم مانند حافظ، سعدی، خاقانی شروانی، مولانای بلخی، امير خسرو دهلوی، ميرزا بيدل دهلوی ،صايب تبريزی، فروغی بسطامی وهم اشعاری از شاعران معاصری مانند فروغ فرخزاد، هوشنگ ابتهاج، مهرداد اوستا، ضيا قاری زاده، شهريار، اقبال، رهبر توخی، حميد مصدق ايرج ميرزا، رهی معيری، احمد شاه اظهر، ميرزا تورسن زاده، مريم ملک ابراهيمی، صادق سرمد، عبدالله قادری، فرخی يزدی، عماد خراسانی، حسين منزوی، فريدون مشيری، خليل الله خليلی، سيمين بهبهانی، معينی کرمانشاهی، عاطفی هروی، محمد تقی بهار، پژمان بختياری، عبدالطيف ناظمی هروی، مهدی سهيلی و ديگران.

معرفی آهنگهای احمد ظاهر که در استديوهای مختلف به ثبت رسيده ، بخش ديگری از اين کتاب را تشکيل می دهد که گرد آورنده آنها را معرفی کرده است.

طبق آنچه در اين کتاب به ثبت رسيده است، در مجموع ۳۹۵ آهنگ از احمدظاهر در استديوهای مختلف به ثبت رسيده است. از جمله ۷۵ آهنگ در استديو راديو کابل، ۱۷۱ آهنگ در استديو افغان موزيک، ۶۳ آهنگ دراستديوی سنترموزيک،۲۳ آهنگ در آريانا موزيک و۶۳ آهنگ محفلی که همه آهنگها در اين کتاب نام برده شده است.

با آنکه گرد آورنده "کتاب عشق" در جمع آوری آثار احمد ظاهر تلاش بسياری کرده است، ولی باز هم جا داشت تا در اين زمينه تحقيقات بيشتری صورت بگيرد.

يکی از مواردی که می شد روی آن کار کرد ولی در اين کتاب هيچ اشاره ای به آن نشده، معرفی آهنگسازان آهنگهای احمد ظاهر است.

اگر چه از کسانی مانند سليم سرمست، نينواز، شاه ولی ترانه ساز و ننگيالی که با احمد ظاهر کار می کرده اند نام برده شده، اما بهتر بود گرد آورنده در کنار نام شاعر هر آهنگ نام آهنگساز آن را نيز به دست می آورد.

يکی ازشاخصه های موسيقی ترانه سرايی است، که متاسفانه اين کار در روزگار احمد ظاهر و حتی تا هم اکنون کمتر به آن توجه شده و آواز خوانان افغانستان بيشتراز غزليات از پيش گفته شده استفاده می کردند.

ولی احمد ظاهر در کنارغزليات بسياری که گفته، به ترانه سرايی نيز توجه داشته است، اما در کتاب اخير، کمتر به اين موضوع پرداخته شده است.

با توجه به اينکه بسياره از آهنگهای اين مجموعه از نوار پياده شده، در بعضی از شعرها غلطهايی هم به چشم می خورد، که البته بسيار اندک است.

با همه اينها، "کتاب عشق" در ميان آثاری از اين دست که قبلاً منتشر شده از کيفيت بهتری بر خوردار است.

"کتاب عشق" در ۵۱۷ صفحه و در قطع پالتويی با جلد گالينگور منتشر شده است.

همچنين تمام آثار احمد ظاهر به صورت صوتی در يک مجموعه سی دی توسط محمد ظاهر سپاس در کنار اين کتاب منتشر شده است.

اين مجموعه در ۳۰ آلبوم مستقل شامل تمام آهنگهای است که در استديوهای مختلف ثبت شده است.

در کنار اين مجموعه، آثاره ديگری از احمد ظاهر که شعرهای آن ازمولانا، حافظ و سعدی است، توسط همين گردآوردنده، به صورت آلبوم های جداگانه منتشر شده است.

                                                                           

 

 

آهنگ ویدیویی هندی با ترجمه  دری آن لطفآ روی تصویر کلیک کنید