بسکه جفا ز خار وگل

بسکــــه جفــا ز خار و گل دیـــــده دل رمیـــده ام

همچــو نسیم از این چمن پـــای و بیرون کشیده ام

شمع طــرب ز بخت مـــا آتش خـــانه ســـوز شـد

گشت بـــلای جـــان ما عشق بجـــان خـــریــده ام

حــــــاصل دور زنــــدگی صحبـت آشنــا بــــــود

تا تو زمـــن بـــریده ای من ز جهــان بـــــریـده ام

تا بکنــــار من بــودی بــود به جــا قـــرار مـــــن

رفتـــــی و رفت راحت از خــــــاطر رمیـــده ام

تا تــو مـــراد من دهــی کشته مـــرا فــراق تـــــو

تـــــا تو بـــدا من رسی مــن بخــدا رسیـــــــده ام

چون به بهار سر کند لاله ز خاک مـــــن بـــرون

ای گـــل تازه یــاد کـــــن از دل داغــــدیـــــده ام

یا ز ره وفـــا بیـــا یا ز دل رهــــــــــی بیـــــــــا

سوخت در انتظار تـــــــو جــان بلب رسیـــده ام

بگذار بگریم

بگـــذار بگــریم من و بگــذار بگریم

بگــذار در این نیمه شب تــار بگریم

در مـــاتم پژ مــردن گلهــای امیـــدم

بگذار که چــون ابر به گلزار بگریم

مرغ دل من پر زد و افتاد به دامـش

بگذار باین مرغ گرفتار بگـــــــریـم

غمخوارمن خسته بجزدیده من نیست

بگذار به غمخواری خود زار بگریم

اورفت وامید دل من دور شد از من

بگذار که در دوری دلــدار بگــریـم

درورطهء دیوانگی ام میکشداین عشق

بگذار بر این عـــاقبت تـــار بگــریـم

او خنده زنان رفت ومرااشک فشان کرد

بگـــــذار بگـــریم من و بگـــذار بگریــم