احمدظاهر

 

بمان ای شب

بمـــان ای شب که تاریکـــی و بیداری دلــــم خـواهد

بــرو ای مه که اندوه شب تـــــــــاری دلـــم خواهــد

بیــــا ای غـــم بیا ای مــونس شبهــای تـــــار مـــــن

کــه امشب از تو همدردی و همکاری دلــم خواهـــد

بسوز ای جـــان که جانی آتش افــــروز آرزو دارم

بکاه ای تـن که رنجوری و بیمــاری دلــــم خــواهـد

بــــرنجـــان و بـنالانــــم بگــــریــــان و بســوزانــم

کــه سوز و اشک وآه و ناله و زاری دلم خــواهـــد

کنـــار و بوس و آغوش تو آرزانــی به بــــی دردان

کـــه دنیای دردم عـــاشق آزرای دلـــــــم خــواهــــد

غـــم عشق کـــرامات کـــرده جــــــــان و دل مـا را

کــــه حق نشناسم ار یک ذره غمخواری دلم خواهـد

بجـــز روی تو و مــوی تــو و چشـــم نکــوی تــــو

زهـــر چه در دو عــالم هست بیــزاری دلم خواهــد

***********

بنازم قلب پاکت

بنـــازم قلب پاکت مـــادر مــــن

بگــردم دور خاکت مــادر مــن

سیــاه شد روزگار من سیاه شد

خــدایا مــادرم از من جدا شــد

فلک با من چرا این ناروا کرد

که یکدم مادرم از من جدا کرد

http://www.Sitarayafghan.com                 

http://www.Sitarayafghan.com/voice           

http://64.38.18.6/v11/index.asp?Site=eimstalk_sitafghan           

 

ای نام غمت ترانهء من

ای نام غمت تـــرانهء من

عشق تـــو بود بهانهء من

ای مــرغ سفید آشنــائـی

باز ای به آشیــانهء مـــن

عشق تـو جنون دیگرانی

با نغمه و با ترانهء مـــن

********

ای هموطن

ای هموطن ای نیـــروی بالنـــدهء جـــاوید

خوش باش که بــاز اختــر اعمــال تو تابیــد

ای رنجبر ای کاری تــو سازنـــــدهء دوران

دوران ز تو و قــدرت جـــاوید تو بالیـــــــد

بــرخی که با موج قوی پنجه کند نـــــــــرم

قـــومی کــه ز طــوفان حــوادث نهراسیـــد

زین گونه دلیرانه عمل کردن بــی بـــــــاک

بایـــد به تو و همت والای تــــو نــازیـــــــد

**********

این چه عشقست

به زمین می زنی و می شکنی

عاقبت شیشهء امیدی را

سخت مغروری و می سازی سرد

در دلی آتش جاویدان را

دیدمت وای چه دیداری بود

این چه دیدار دلا زاری بود

بی گمان برده ای از یاد مرا

که مرا با تو سر و کاری بود

این چه عشقست که در دل دارم

من از این عشق چه حاصل دارم

می گریزی ز من و در طلبت

باز هم کوشش باطل دارم

باز لبهای عطش کردهء من

عشق سوزان تو را می جوید

می تپد قلبم و با هر تپشی

قصهء عشق تو را می گوید

بخت اگر از تو جدایم کرده

می گشایم گره از بخت چه باک

ترسم این عشق سر انجام مرا

بکشد تا به سراپردهء خاک

خلوت خالی و خاموش مرا

تو پر از خاطره کردی ای مرد

شعر من شعلهء احساس من است

تو مرا شاعره کردی ای مرد

آتش عشق به چشمت یکدم

جلوه ای کرد و سرابی گردید

تا مرا واله و بی سامان دید

نقش افتاده بر آبی گردید

سینه ای تا که بر آن سر بنهم

دامنی تا که بر آن ریزم اشک

آه ای آنکه غم عشقت نیست

می برم بر تو و بر قلبت رشک

به زمین می زنی و می شکنی

عاقبت شیشهء امیدی را

سخت مغروری و می سازی سرد

در دلی آتش جاویدی را

ای گلزار من

ای گلـــزار من باغ و بهــار من

شمع مــزار من بیا بیـــــا

آتش عشق تو سوزد تن من

من هلاک تو و تو دشمن من

همچو پروانه به امید وصلت

سوختم ای شمع روشن من

ای نازنینم یار شیرینم

تویی پروینم بیا بیا

چشم سیاهت رخ چو ماهت

برده از خویشم به معصوم نگاهت

تا ببینم مگر بر سر راهت

********

ای ماه کنعانی من

ای ماه کنعــــانی من آن دل کــه بردی باز ده

مرغ دلم را از قـفــس پــــرواز ده پـرواز ده

ای اختــــر تابنده ام ای کـــــوکب پاینــــده ام

یا نور افشان بر دلـــم یا دل کـه بردی باز ده

از قـول من با او بگو ای برده از خاطر مـرا

یا پای بنه بر دیده ام یا دل که بردی بــــاز ده

***********

ای نازنین از عشق تو

ای نـــازنین ا زعشق تــو دیوانــه دیوانه ام

وز دیگران یکبارگی بیگــانه ام بیگانـــه ام

این مــــردم عاقل نمــا بگذار و پیش من بیا

من با همه دیوانگی فــرزانه ام فرزانـــه ام

دنبال دانایان مــرو یار جهانجویان مشــــــو

من از حقیقت خوشترم افسانه ام افسانــه ام

ازعطرولطف ورنگ تودل میکند آهنگ تــو

تا جلو چون گل کرده پــروانه ام پروانـه ام

در داستانهـــای کهــن جای تو باشد نزد من

ای بهتر از گنج وگهر ویرانه ام ویرانــه ام

هرلحظه یی بنوازمت وزجان نثاری سازمت

دانی که من در عــاشقی جانانه ام جانانـه ام

نزدیک خویشت خوانده م درانتظارت ماندام

دیگر چرا در میزنی در خانه ام در خانه ام

ای دل ای دل

ای دل ای دل دل دیوانه

بر عشقش شدی افسانه

در دامش شدی زولانه

ای دل ای دل

تو را از دور می بینم چه حاصل

به پهلویت نمی شینــم چه حاصل

درخت حسن تو گلـــزار کــــرده

از آن گلها نمی چینم چه حاصـــل

بیا که در بغل تنگ بگیــــــــرم

بلای کاکل چنگت بگیــــــــــرم

مرا که سیصدوصد بوسه دادی

بیا که از لب قنـــدت بگیــــــرم

سیه چشمک بـــه دل بند تـو باشد

به پای جــان ز پیونــد تــو باشــد

سفر کــردم به گلشن هــای دنیــا

ندیــدم کس کــه ماننــــد تو بـاشد

*********

ای دل تو گریه کم کن

ای دل تــو گــریه کــم کن تا چشم تر نباشد

خونــابه هــا ببندید تـــا کس خبـــــر نباشــد

کاری بکن دل من تـــا عظمت طپش هــــــا

در پیش مــه رویان دل بــــی ثمــر نباشـــد

*************

ای رشک گلها

ای رشک گلها دادی فـــــریبــــــــم

ای وای و ای وای دادی فریبــــــــم

عمریست خواهم یک بوسه زان لب

امروز و فـــــــردا دادی فــریبـــــم

گفتــم کـــه نامت دیگـــــر نگیــــرم

کردی دل آســـا دادی فـــــریبـــــــم

گفتی به عشقت بــی پا و ســـر مـن

دیـــدم ســرا پــا دادی فـــریبـــــــم

***********

ای ساربان

ای ساربـــان آهسته ران کآرام جـــانم میـرود

آن دل که با خود داشتم با ستـــــانم میــــــرود

محمـــل بدار ای ساربان تندی مکن با کاروان

کــز عشق آن سرو روان گویی روانم میـرود

در رفتن جــان از بدن گویند هـر نوعی سخن

من خودبه چشم خویشتن دیدم که جانم میـرود

باز آی و بر چشمم نشین ای دلفریب نازنیـــن

کاشوب و فــریاد از زمین بر آسمانم میــرود

***********

ای عشق

ای عشق ! ز دست تو قلب من سوخته سوخته

ای یار ! به راه تو چشم من دوخته دوخته

ز راه دیده در دل خانه کردی

ز پستی خانه را ویرانه کردی

نگویم ز آنچه کردی یا نکردی

فقط یک گپ مرا دیوانه کردی

نگار نازنیم آه دردم

سرم را بری از تو نگردم

سرم را گر بری با خنجر عشق

بخون جولان زده دورت بگردم

**********

ای سرود واپسینم

ای سرود واپسینــم جــز تــو پنــاهی نــدارم

ای آرزوی آخــرین جــز تو آغـوشی نـدارم

آتش عشق تو همچون میکشد مرا چومجنون

در آغوش ات پناه مــن در نگاهت امیـد مـن

ستاره عشق مــن مرد امیــد هستی من رفت

ای نالهء شبهای من ار یار بی همــای مـــن

*********

ای شعلهء حزین

ای شعلهء حـــــزین

ای عشق آتشیــــــن

ای درد واپسیــــــن

این شعر توست یاکه جنون سرشک ها

یا شعر من کـــه میدهدت سوز جاویدان

ای شعله حزین

ای عشق آتشین

ای درد واپسین

دیگر نجویمت

شبها نپویمت

رازی نگویمت

ای شعلهء حزین

ای عشق واپسین

بهای بی شمار

پهلوی جویبار

در صحن کوهسار

********

ای قوم به حج رفته

ای قـــوم به حج رفتـــه کجــــائید کجـائیـــد

معشوق همیجـــــاسـت بیــــائیــد بیــائیــــــد

معشوق تــو همسـایـــــه دیــوار به دیــــوار

در بادیه سر گشته شمــــا در چـــه هـوائیـد

گــر صورت بی صورت معشــوق ببینیــــد

هم حـــاجی و هــم کعبــه و هم خـانه شماید

صد بار از این خانه بــدان خــانه برفتیــــــد

یک بار از این خـــانه براین بام بـــرآئیــــــد

گـــر قصد شما دیدن آن خــــانه جـــــــانست

اول رخ آئینــــه بصیقـــل بــــــزدائیـــــــــــد

آن خـــانه لطیف است نشانهـــاش بگفتیـــــــد

از خـــــواجــــه آن خـــانه نشانــــه بنمائیـــد

کو دستــه ای از گا اگــر آن بــــاغ بـدیـدیـــد

کــــو گــوهری از جان اگــــر از بهر خدائید

با اینهمه آن رنج شمـــا گنـــج شمــا بـــــــــاد

افســـوس بر گنج شمــــا پــرده شمــائیــــــــد

گنجیــــد نهـــان گشتـــه درین تــوده پر خـاک

چــون قــرص قمر ز ابر سیه باز بــر آئیــــد

سلطان جهــــان مفخـــر تبـــریــــز نمــایـــــد

اشکــال عجـــایب کـــه شمــا روح فـــزائیـــد

***********

ای که از یار نشان

ای کـــه از یــار نشان می طلبی یار کجاست

همـــه یارند و ولی یار وفا دار کجــــــــاست

تا نپرسنــــد و به خوبــــان غم دل نتوان گفت

ور بپــــرسند بگــــو قــوت گفتار کجــــاست

در خــــــرابات مغــــان هوش مجوئید که ما

همه مستیم و در این میکده هوشیـار کجاست

 

عمــری بخاکساری بگذشت در خـــرابــات

از عمــر رفتهء مــن شایـــد اثـر نباشـــــــد

ای دام مرغ بازان رحمی به حال دل کــــن

مرغیست بی بضاعت بی بال و پــر نباشــد

ای خدا

ای خدا

ای خــدا ! مادر من باز به من ده

مادر من اختر من گوهر من باز به من ده

مادر ناز پرور من باز به من ده

جدا ز روی مادرم قسم به آستان تو

حلقه شده به گردنم ماه تو آسمان تو

شعله زند به جان من نور ستارگان تو

قسم به نام پاک تو بزرگی قرآن تو

خار بود به چشم من بهار تو خزان تو

تنگ بود به چشم من زمین تو خزان تو

ای خدا ! مادر من باز به من ده

 

ای پادشه خوبان

ای پادشه خـــــوبان داد از غــم تنهــائـــــی

دل بی تو بجان آمد وقت است که باز آئــی

دایم گل این بوستان شاداب نمــــی مــانــــد

در یاب ضعیفان را در وقت تــــــوانـائــی

دیشب گلــه زلفش بـــا بـــاد همـــی کــردم

گفتــا غلطی بگذار زین فکــرت سودائــــی

صد باد صبا اینجــا با سلسله می رقصــــند

اینست حــریف ایدل تــا بــاد نـــه پیمــائــی

مشتاقی و مهجوری دور از تو چنــانم کرد

کز دست بخــواهد شد پا یـــاب شکیبــــائی

یارب بکه شایــد گفت این نکته که در عالم

رخساره بکس ننمــود آن شاهد هـرجائــــی

ساقی چمن گل را بی روی تو رنگی نیست

شمشاد خــرامان کن تا بــاغ بیــارائــــــــی

ای درد تـــوام درمان در بستــــر نـاکـامـی

دی یاد توام مــونس در گــوشهء تنهــائــــی

در دایره قسمت مـــــا نقطه تسلیــــمیـــــــم

لطف آنچــه تو اندیشی حکم آنچه تو فرمائی

فکر خود و رای خود در عالم رنـدی نیست

کفرست درین مذهب خود بینی وخود رائـی

زین دایره مینــا خونین جگـــــرم مـــــی ده

تا حل کنم این مشکــل در ساغـــر مینائــــی

حافظ شب هجران شد بوی خوش وصل آمد

شادیت مبارک باد ای عــــاشق شیـــدائــــی

**********

ای تیر غمت را دل

ای تیــر غمت را دل عشــاق نشانــــه

خلقی به تو مشغول و تو غایب زمیانه

گه معتکف دیرم و گــه ساکــن مسجد

یعنی که تو را می طلبم خانه به خانـه

هر کس به زبانی سخن عشق تو رانـد

عاشق به سرود غم و مطرب به ترانه

افسون دل افسانهء عشق است دگر نه

باقی به جمالت که فسون است وفسانه

تقصیر خیالی به امید کــرم تـــــوست

بازی چو گنه را به ازین نیست بهانـه

************

ای جان من اسیرت

ای جان من اسیــرت ای عمر من فــدایت

عمــرم به آخر آمد بی لعل جــــان فـزایت

تو میروی خرامان من با دو چشم گریـــان

آشفته و پــریشان چــون کاکل از قفــــایت

نی بخت آنکه یک شب دستم کشد به زلفت

نی پای آنکه روزی بگــریزم از جفــــایت

**********

ای دزدیده چشم از آهو

ای دزدیده چشم از آهو

اموخته افسون به جادو

صد وعده دادی وفا کو

ای فریبگر ای دروغگو

من با تو نمی ستیزم

از تو دیده خون ریزم

وقتی میخواهم گریزم

میگویی نرو عزیزم

آه چه بی رحمی تو مهرو

ای فریبگر ای دروغ گو

ای بلبل خوش الحان

ای بلبل خوش الحان با گل بودت پیمان

بر خیز بهار آمد با گلبن گل خو کن

ای بلبل شور انگیز شور تو شرر بار است

بر خیز بهار آمد کشور ز تو گلزار است

بر خیز بهار آمد بر عشق تو جان بازم

*********

ای به دیده ام تاریک

ای به دیـــده ام تــــاریک مــاه آسمـــان بی تــو

سینه چاک چاکم من همچو کهکشان بــــــی تـو

جام هــــا همـــه خـــالی ساز هــا همه خاموش

بی نمک بــود امشب بزم عاشقان بـــــی تـــــو

لاله خـــون دل نوشد نستـــرن کفــن پـــوشـــد

سخت ماتم انگیز است سیر بوستـــــان بــی تو

غنچـــه های امیــدم نـــا شگفته یـــــک روزی

رحم کن که میمرد قلــب یک جـــوان بی تــــو

************

ای بیخبر از درد من

ای بیخبر از درد من بر آسمان شد گرد من

دیدی چو رنگ زرد من مارا رها کردی و رفتی

عشق مرا نشناختی با دیگران پرداختی

ما را پریشان ساختی دل باختی دل باختی

روزم سیاه کردی و رفتی

بیتو به تنها ساختم با رنج شبها ساختم

با چشم دریا ساختم یعنی سراپا ساختم

تو ترک ما کردی و رفتی

**********

 

امشب از باده خرابم

امشب از باده خــرابم کن و بگــذار بمیـرم

غرق دریا شرابم کن و بگـــذار بمیـــــــرم

قصه عشق بگوش مــن دیوانه چــه خوانی

بس کن افسانه و خوابم کن و بگذار بمیـرم

گر چه عشق توسرابیست فریبنده وسوزان

دلخوش ای مه به سرابم کن وبگذار بمیرم

زندگی تلخ تر از مرگ بود گـر تو نباشـی

بعد از ین مرده حسابم کن و بگذار بمیـرم

پیرم و نیست دگر بیم ز دمسردی مــــــرد

گــرم رویای شبابم کــن و بگـذار بمیـــرم

خسته شد دیده ام از دیدن امواج حـــوادث

کور چنین چشم حبابم کن و بگـذار بمیـرم

تا بکی حلقه شود سر بــدر خانه بکــوبــم

از در خویش جوابم کن و بگـذار بمیـــرم

اشک گرمم که بنوک مژه شمع بلـــــرزم

شعله شو یکسره ابم کــن و بگذار بمیــرم

***********

او بانو بانو

او بـــانو بانو جانــا او شهر بانــو جــانا

دل مرا بسته یی به تـــار گیسو جـــانـــا

دل مــرا برده یی به چشم و ابرو جانـــا

لبت شهد شکر نوشیده خاتون فیروزه بان جانــــــا

نگاهت رخت شب پوشیده خاتون فیروزه بانو جانا

درون ساغر جام لبانت فیـــــــروزه بانــو جــانـــا

شراب بوس ات چوشیـده خاتون فیروزه بانو جانا

پری گفته صدایت میکنم من فیروزه بانو جـــانـــا

سرم را خاک راهت میکنم من فیروزه بانو جانــا

کنی گر یک نگاه بسویم ای جان فیروزه بانو جانا

دل خود را فدایت میکنم مــن فیروزه بانو جــانــا

************

اولین عشقم

اولین عشقم تـــو بودی اخرین عشقم تو بودی

رفتی از من دل گرفتی با گپ مردم نمــــودی

درد و اندوهم فزودی در سکوت نیمه شبها

با خودم تنها نشستم نغمه مرگو سرودم

کاش هر گز من نبودم کاش هرگز من نبودم

خود بگو با من چه هستی سرکش و مغرور و مستی

عشق یعنی نیمه مردن رشتهء هستی بریدن

آه ای عشق باز کجائی از جهان حسن هایی

با دل افسرده من ساله شد آشنایی

کاش هرگز من نبودم کاش هرگز من نبودم

**********

ایا صیاد رحم کن

ایا صیاد رحمـــی کن مــرنجــانیـــــد جــــــانــــم را

پر و بالم بکن امــــــــــا مســوزان آشیـــــانــــــم را

به گردن بسته یی چون رشته و در پای زنجیر است

مــروت کن اجازت ده کــــــه بگشایـــم دهــانــــم را

در این کنج قفس دور از گلستــان ســـوختم مـــــردم

خبــــر کن ای صبـــا از حــال زارم بـــاغـبـــانـم را

ز تنهــــــایی دلم خــون شــد نــدارم محـــــرم رازی

کــــه بنویســد بــرای دوستــداران داستانــــــــــم را

***********

ای بت بیرحم

ای بت بیرحـــم شارت منــم

رشتهبیانــداز تو در گردنم

تیر بیانداز که من در هوا

گیرم و در سینه کنم جا

تیر تو را بر دل و جان جا دهم

تا تسلی دل شیدا کنم

چشم فتانت که فسون میکند

این دلکم غرقه خون میکند

آن لب لعلت که زمیخانه ها

میگه به گوشم دو صد افسانه ها

جان منی پیش رقیبان مرو

یکه تنها به گلستان مرو

پیش من آه تا که فدایت شوم

کشته یک لحظه نگاهت شوم

امشب به قصهء دل من

امشب بـــه قصه ء دل مــن گوش میکنی

فــردا مرا چو قصه فــراموش میکنـی

دستم نمیرســد که در آغــوش گیـرمـت

ای مـــاه با که دست در آغـوش میکنی

در ساغرتو چیست که با جرعه نخست

هوشیار ومست را همه مدهوش میکنی

می جوش میزنـد به دل خم بیا ببـیـــــن

یــادی اگر زخون سیاووش نمی کنـــی

گر گوش میکنی سخنی خـوش بگویمت

بهتـر زگوهری که تو در گوش میکنـی

جـام جهان زخون دل عــاشقان پراست

حرمت نگاهــدار اگرش نوش میکنـــی

سایه چو شمع شعله در افکنده به جمـع

زیــن داستان بــا لب خــاموش میکنــی